Theo Janssen valt door de mand

Theo zou dom zijn. En klunzig. En lomp. Hij deed er alles aan om dat beeld te bevestigen. Dat lukte. Tot afgelopen zondag. Zijn spel is uit.

© ANP

22e minuut, NAC – FC Twente. De Hongaar Csaba Fehér doet zijn ogen dicht, zet af, strekt zijn benen en probeert zo hard mogelijk de knieën van de Twente-speler voor hem te raken.

Daarna doet hij zijn ogen open. En schrikt. Hij heeft zojuist niet geprobeerd de knieschijven van Wout Brama, Dwight Tiendalli of Ronnie Stam te verbouwen. Het is Theo Janssen.

Gloeps.

Theo staat op. Zijn ogen spuwen vuur. Hij balt zijn vuist. Het stadion houdt de adem in. Vaders slaan hun handen voor de ogen van hun zoontjes.

Ik denk: arme Csaba. Die bungelt binnen nu en twee minuten met zijn binnenstebuitengekeerde slokdarm aan de doellat. Theo zuigt zijn longen vol, arme Csaba ziet de film van zijn leven aan zich voorbijtrekken.

Weggezopen

Dan, op het moment dat Theo uit zou moeten halen, draait hij zich om, loopt naar de scheidsrechter en informeert of de actie van Fehér geen kaart verdient. Scheids geeft rood, wedstrijd is gespeeld, kampioenschap is binnen.

Van Theo wordt gezegd dat hij de herseninhoud van een garnaal heeft. En dat hij de helft van zijn garnalenhersencellen heeft weggezopen, kapotgepaft en lamgekopt. Hij is kind aan huis bij alle cafés op de Arnhemse Korenmarkt, hij ontbijt met bitterballen, hij rijdt auto met een paar bakkies teveel op en hij heeft meer tatoeages dan alle Tattoo Killers bij elkaar.

Kortom: Theo schijnt een beetje dom te zijn. Sinds de 22e minuut van NAC – FC Twente geloof ik er niets meer van. Theo doet alsof.

Doodkalm

Er zijn heel weinig voetballers die zich de knieschijven laten torpederen en daarna doodkalm opstaan om de scheidsrechter te attenderen op de overtreding. En nog minder die dat kunnen in de stress van een kampioenswedstrijd.

Theo deed het niet alleen in de laatste wedstrijd, maar ook in alle wedstrijden daarvoor. Hij speelt het hele seizoen al als een strateeg. Hij cijfert zichzelf weg, hij verdeelt, hij heerst. Theo is het geheime brein van Twente en er is geen tegenstander die het door heeft. Als hij de herseninhoud van een garnaal heeft, dan wel van een garnaal zo groot als een walvis.

Knap hoe hij zijn intelligentie zo lang heeft weten te camoufleren. Maar zondag viel hij door de mand. Na afloop ving de camera hem zonder shirt. Tot mijn verbazing geen vetrolletjes of lovehandles aan zijn buik.

Tekeningen

En sterker nog: ook geen tatoeages. De man die van onder tot boven beklad zou zijn met Indiaanse tekeningen, de namen van al zijn vriendinnetjes en die van zijn moeders heeft een kale kippenborst.

De tattoos op zijn armen zijn simpelweg voor de buitenkant, om de schijn op te houden. Ik wed dat het plakplaatjes zijn die eraf gaan als Theo ’s avonds met vrouwlief een neo-klassiek toneelstuk of een Russische opera bezoekt.

En die kampioenstattoo die hij beloofd heeft? Dat wordt vast een moeilijke Latijnse spreuk of een Japans haiku die Theo zelf geschreven heeft terwijl hij in zijn werkkamer luisterde naar een sonate van Beethoven.

Blootgeven

Theo heeft zichzelf blootgegeven. In de 22e minuut, in de kleedkamer. Na afloop probeerde hij de zaak nog te redden door vanuit de feestbus de A1 op te springen, op zijn kont te vallen, bijna onder een andere bus te lopen en terug te rennen met een traytje bier. Mooi toneelspel: het zag er weergaloos klunzig uit.

Maar ik trap er niet meer in.