Een sport voor kale mannen

Nooit geweten dat je met een bezem nog een andere sport kan beoefenen dan zwerkbal. Het kan. En het is net zo magisch. Ik ben verkocht.

© AFP

Ik ga al dagen niet meer naar het schaatsen. Mijn ijshockeykaartjes (straatwaarde: een paar duizend Canadese dollars) liggen ongebruikt op het bureau van mijn hotelkamer.

Skiën interesseert me niet meer, kunstschaatsen ook niet en bobsleeën al helemaal niet. Ik kijk alleen nog maar curling. Bezemende mannen, vrouwen die ingespannen in de verte turen: spektakel verzekerd.

Beestachtig

Een curlingwedstrijd duurt de hele dag. En als de ene is afgelopen, begint de volgende. Beestachtig zwaar, dat curling. Niks om te lachen. Ga maar eens een etmaal je stoepje schoonvegen. Ik snap helemaal niets van de regels, maar dat maakt niet uit.

Curling hypnotiseert. Ik raak delen van mijn dag volkomen kwijt. Het ene moment is het zes uur ’s avonds en kijk ik naar Zweden – China, het volgende moment staat er 4:12 op mijn klok en staar ik naar de herhaling van Groot-Brittanië – Noorwegen.

Er staan tijdens de Spelen microfoons op de baan. Op die manier kan het tv-publiek meegenieten van de gesprekken tussen de curlers. Ze hangen op hun bezem en bespreken hoe ze de volgende fluitketel zullen gooien.

Geheimtaal

Maar behalve de volstrekt onbegrijpelijke geheimtaal (‘Laten we die rock in de house doubleturnen om de hammer van de end te securen’) beppen ze ook over de herrie in de zaal en de broeken van de tegenstander.

Mijn favoriete speler heet Kevin Martin, de captain van Team Canada. Hij ziet er net zo saai uit als zijn naam klinkt: kaal, grijs en een grote neus. Martin is de man die achter het loket van de gemeentewinkel (afdeling belastingen) zit. Martin is de man die al veertig jaar de bus tussen Almere-Haven en Emmeloord bestuurt.

Martin is de parkeerwacht die zegt dat je meter toch écht dertien seconden geleden is afgelopen of die ene leraar Duits die zichzelf iedere dag afvraagt waarom hij een stel pubers probeert wijs te maken dat mit nach bei seit met de tweede (of was het nou de derde?) naamval gaat.

The Bear

Maar Martin is geen belastingbediende of leraar Duits. Martin is de beste curler van de wereld. Hij is miljonair en op de tribune zitten honderden Canadese huisvrouwen die flauwvallen als hij toevallig een keer met zijn ogen knippert in hun richting. Hij wordt ook wel The Bear genoemd.

Waar die bijnaam vandaan komt is me een raadsel: Martin lijkt net zoveel op een beer als Annette Gerritsen op een besnorde potvis. Misschien komt het wel doordat Martin gromt als een beer. Ook al hangt er een microfoon onder zijn lip: ik hoor niet wat hij zegt tegen zijn teamgenoten.

Van de week meende ik te begrijpen dat hij gromde: ‘Truus, waar is mijn boterhamtrommel?’ Dat zou zo maar kunnen natuurlijk. Ik geloof onmiddellijk dat de vrouw van The Bear ’s morgens zijn broodjes leverworst smeert, ze in een trommeltje prakt en het ding aan hem geeft als hij in zijn auto stapt (‘Doe je voorzichtig vandaag, schat? Die fluitketels zijn hartstikke zwaar!’).

Co Stompé-gevoel

Toen ik gisteren meer dan drie uur naar De Kale Beer had getuurd, begreep ik ineens waar mijn curlingmanie vandaan kwam. Martin geeft me een Co Stompé-gevoel. Een dat-moet-ik-toch-ook-kunnen-gedachte.

Hij geeft me de hoop dat ik over twintig jaar – als ik kaal en grijs ben en een grote neus heb – nog steeds naar de Olympische Spelen kan. Dat ik ook sportmiljonair kan worden en een tribune vol vrouwen met mijn ogen kan verleiden. Als ik maar hard genoeg wil.

Mijn besluit staat vast. Morgen begin ik. De kop kaal, de fluitketel in de hand. Truus, waar is mijn boterhamtrommel?