Een asbak op je fontanel

Gooi, smijt, kwak, slinger, keil. En bewonder. Hallo, ik ben Thijs. Ik ben verslaafd. Dingen smijten is het mooiste wat er is.

© ANP

Het zit in je of niet. Smijten is een verslaving. Vroeg of laat borrelt het naar boven. Ik weet nog precies op welk moment de kortsluiting in mijn hersenpan plaatsvond. Ik was zes jaar oud en voor de eerste keer in een voetbalstadion. Wedstrijd Ajax – Haarlem. Ergens ver in de tweede helft, toen de wedstrijd allang gespeeld was, vouwde ik een vliegtuigje van mijn programmaboekje.

Gewoon, omdat de rest van het vak dat ook deed. Ik schreef ‘Hoi Henie’ op de vleugel en gooide mijn vliegtuig zo hard als ik kon richting mijn toenmalige held: de corpulente Ajax-spits Hennie Meijer. Maar mijn vliegtuigje deed wat vrijwel alle andere vliegtuigjes deden: Hoi Henie crashte roemloos tegen een stalen hek. Een man tikte me op mijn schouder. Hij had een glanzend kale schedel en was minstens vier meter groot.

‘Kijk, zo doe je dat,’ zei hij. Hij sloeg de laatste slok van zijn bier achterover en perste het blikje met zijn blote handen samen tot een pakketje ter grootte van een golfbal. Daarna smeet hij het ding op de middenstip met een boog zo groot, zo mooi, zo sierlijk. Ik was meteen verkocht.

Slingerjunk

Sinds dat ene moment in het stadion kan ik niet naar aanstekers, appels, asbakken, bierblikjes en weet-ik-wat-nog-meer kijken zonder dat ik de slingerjunk in mij hoor roepen. Soms schreeuwt-ie zo hard dat ik mezelf niet meer kan horen denken. Doe ik dingen waarover ik geen controle heb.

Gooi ik ineens een pakje kauwgom op een voetbalveld, keil ik de telefoon van mijn vriendin naar het bioscoopscherm of bekogel ik de caissière van de buurtsuper met diepgevroren kaassoufflés. Dat laatste gebeurt vooral als ik wéér Danny Buijs in mijn zilveren zakje vind.

Smijtverslaagden

Ik ben niet de enige; smijtverslaafden heb je overal. Afgelopen weekend zaten er een paar op de tribune in Utrecht (een stalen gordijnhaak tegen de elleboog van de Duitse keeper van Heracles) en in Rotterdam (plastic glazen gevuld met bier of urine richting iedere Ajacied binnen een straal van twintig meter).

Meer voorbeelden? Herinnert u zich de schoen die George W. Bush naar zijn hoofd kreeg in Irak? Of de replica van de Milanese dom tegen de kinnebak van Silvio Berlusconi? Rutger Smith? De strandbal op het veld van Liverpool?

Koffiemok

Ik herken medesmijters uit duizenden. Ik zie de blik in hun ogen als ze een aansteker zien liggen. Ik hoor hoe de duistere passagier in hun binnenste fluistert dat ze die kekke koffiemok dwars door het beeldscherm van hun pc moeten kletteren. Ik weet zeker dat de Schotse tennisser Andy Murray er eentje is. Die had na de finale van de Australian Open het liefst zijn racket in de sponsorboxen geserveerd.

Dick Advocaat, ook een goed voorbeeld. Zat zichzelf zaterdagavond negentig minuten lang in te houden om zijn telefoontje niet naar het hoofd van Stijn ‘Hand In Eigen Boezem’ Schaars te slingeren. Paulien van Deutekom? Ziet er heel onschuldig uit, maar ik heb nog altijd de afdruk van een ijsbal in mijn achterhoofd.

Hooligans

Smijtverslaafden worden vaak hooligans genoemd. Dat is pertinent onjuist. Hooligans zijn idioten die iets kapot willen maken, slingerjunks creëren juist iets. Van niets maken ze iets. Ze brengen dode objecten tot leven. Kijk naar de perfecte parabool van een baksteen richting een winkelruit, hoor de schitterende klap waarmee de stilte wordt doorbroken, zie het zonlicht weerkaatst in duizenden glassplinters: pure kunst.

Maar ga dat maar eens vertellen tegen een peloton doodsbange ME’ers. Er zit niets anders op dan de verslaving te verbergen en te onderdrukken. En als dat niet lukt: ontkennen.

Als Sander Boschker volgende week bij Ajax – FC Twente een granieten asbak op zijn fontanel krijgt, dan heb ik het niet gedaan.