Okidoki Doekoe's

Okidoki verkocht. Het bericht kwam aan als een rechtse directe bovenop mijn bakkes. Voor vier miljoen euro hebben we een halve gouden medaille verkocht aan een Argentijn.

Ik heb niks met paardensport. Met medaillespiegels op de Olympische Spelen des te meer.

En aangezien wij nevernooit de 100 meter, de marathon of de tennisfinale winnen, heb ik er geen enkel probleem mee dat we onze medailles via een springend paard in een zandbak meegraaien.

Die gouden medaille van Okidoki zou in Londen net zoveel waard zijn als die gouden medaille van een Braziliaans voetbalelftal of een basketballend Dream Team.

Maar die plak zijn we nu dus kwijt. Voor een fooi verkocht aan de Argentijnen. Vier miljoen. Wat kun je daar vandaag de dag nog mee?

Cashen

Wat denkt die Albert Zoer eigenlijk wel? Dat hij als Okidoki-bezitter het recht heeft om onze positie op de medaillespiegel op het spel te zetten? Dat hij kan cashen over de rug van de hele natie?

Dat hij Okidoki als een stuk vlees op de boot naar Argentinië kan zetten? Dat is de wereld op zijn kop. Wij hálen vlees uit Argentinië. Letterlijk (biefstuk) en figuurlijk (Maxima, Rosales, Cvitanich).

Ik was niet lang geleden bij een paardenwedstrijd. Heb er een tijdje naar Okidoki staan kijken. Ook al zei hij geen woord: het was duidelijk dat hij niet naar Argentinië wilde.

Hij staarde naar zijn hoeven, at hooi met lange tanden en scheet zijn stal onder toen hij iemand in de buurt Spaans hoorde praten.

Op de barbecue

Hij zag zichzelf al op een Argentijnse pampa tussen een stel onverstaanbare hobbelknollen rondsloffen. Of eindigen op de barbecue van een snuivende voetballer of een dubieuze juntageneraal.

Na het afscheid van Okidoki volgde nog meer slecht nieuws. We namen afscheid van Marianne Timmer. De IJskoningin gaat alleen naar Vancouver als er een peloton schaatssters ziek, zwak of misselijk wordt.

Ze gaat nog wel een jaartje door, maar in 2011 zijn er welgeteld nul olympische medailles te verdienen.

Carl Verheijen zien we ook alleen nog maar terug in flashbacks. O ja, we zwaaiden HFC Haarlem uit. Vanaf nu bestaat die club alleen nog maar in het verleden. Roodblauw voor altijd zwartwit. Haarlem is ongetwijfeld de eerste in een rij van faillissementen.

Halve Okidoki

Over een paar jaar is de Eerste Divisie gehalveerd vanwege een chronisch geldgebrek. Nog een stel Eredivisieclubs erbij en we weten zeker dat we nooit meer een groot toernooi winnen omdat onze talenten zich nergens kunnen ontwikkelen.

Haarlem ging failliet met een schuld van 1,8 miljoen euro. Da’s nog niet eens een halve Okidoki, realiseer ik me ineens.

Vier miljoen – daar kun je bijvoorbeeld ook een kudde Poolse, Litouwse en Finse schaatsmeisjes van omkopen zodat Timmer straks in Vancouver gewoon weer olympisch kampioene kan worden.

Kazachstaans paspoort

Met vier miljoen kun je ook een Kazachstaans paspoort aanschaffen voor Carl Verheijen. Of een alp in de achtertuin van Robert Gesink aanleggen zodat hij eens behoorlijk bergop kan trainen.

Nieuwe wax voor het snowboard van Nicolien Sauerbreij. Een badpak met een buitenboordmotor voor Ranomi Kromowidjojo. Een bobslee met klapijzers voor Edwin van Calker.

Okidoki: strik eromheen en weg ermee.