De shampoo van Pantelic

Olé, olé, Eredivisie Live gaat de kleedkamer in en wij mogen allemaal mee. Maar alleen bij de kleine clubs. En alleen als ze winnen.

© ANP

Eredivisie Live? Ik heb het niet. Mag niet van mijn vriendin. Volgens haar zou ik weekenden volstaren met rechtstreekse uitzendingen van Roda JC - Willem II of VVV - Heracles. Ik denk dat ze bang is dat ik in een soort Johan Boskamp verander als ik mijn zaterdagavonden vul met ADO - Groningen.

En ik moet bekennen: het vooruitzicht van doorzitplekken, vierkante oogjes en eindeloze analyses van Jan van Halst (‘Ik zou het middenveld ietsje meer kantelen’) was niet aanlokkelijk. Geen Eredivisie Live voor mij. Tot deze week. Breaking news: de betaalzender gaat de kleedkamer in.

Kleedkamerkoekeloeren

Kleedkamerkoekeloeren: altijd al willen doen. Wat er zich achter die deur met het bordje ‘GASTEN’ of ‘THUIS’ afspeelt, fascineert me mateloos. Honderden onbeantwoorde vragen. Hoe eng is een donderpreek van Gertjan Verbeek?

Is er één Roda-speler die begrijpt wat Harm van Veldhoven zegt? Hoe zien de teennagels van Lazovic eruit? Zou-ie ze in dezelfde kleur roze hebben gelakt als zijn schoenen? Heeft Luis Suarez haar op zijn rug? En welke shampoo gebruikt Marko Pantelic?

Beveiligingsgorilla

Een paar maanden geleden stond ik in de catacomben van het PSV-stadion naar de deur van de gasten (Ajax) te staren, wanhopig trachtend mezelf in de hand te houden. Na een halfuur hield ik het niet meer. Ik legde mijn hand op de klink, duwde het ding naar beneden, haalde diep adem en deed de deur open.

Verder dan een kiertje van vijf centimeter kwam ik niet, omdat ik aan mijn rechteroor werd weggetrokken door een beveiligingsgorilla. Terwijl ik werd afgevoerd zag ik nog net door het kiertje hoe Jan Vertonghen zijn plastic vork in een koude pastasalade zette.

De manier waarop hij naar zijn salade keek, zei meer dan negentig minuten live voetbal. Zeker weten dat hij dat plastic bakje een paar seconden later uit pure frustratie dwars door de kleedkamer smeet. Maar dat mocht ik niet meer zien.

Abonnement

Vriendin of geen vriendin: ik moest en zou een abonnement. Maar terwijl ik bezig was de papieren in te vullen, sijpelde de eerste tegenvaller door. Ajax deed niet mee. En PSV, Feyenoord, FC Twente en AZ ook niet. Dat betekende dat ik nog steeds niet te weten zou komen of Pantelic nu Andrélon of Servische moederkoeken in zijn haar smeert.

Ook niet of Dick Advocaat op de massagetafel moet klimmen om zijn spelers toe te spreken. En of Roy Makaay de moeite neemt om onder de douche te stappen na weer negentig minuten met zijn billen op de reservebank.

Doodgooien

Daarna kwam tegenvaller nummer twee. De camera was alleen welkom in de kleedkamer van de winnende ploeg. Van mij hoefde dat abonnement meteen niet meer. Die beelden van hossende spelers, de assistent-trainer kopje onder in het bubbelbad en de rechtsback die jalalalalalááá schreeuwt: die ken ik al. Daar worden we al mee doodgegooid na iedere bekerwedstrijd.

Ik wil juist in de kleedkamer van de verliezers kijken. Ik wil zien hoe Pascal Bosschaart na een 5-0 nederlaag met tranen in zijn ogen naar zijn doorgeknipte Armani-sokken (grapje van Ricky) staart. Ik wil meevoelen met Vitesse-trainer Theo Bos als hij Nicky Hofs nog maar een keer uitlegt wat links is en wat rechts.

Ik wil horen hoe Stijn Schaars zijn medespelers toespreekt (‘Nu moeten we écht de hand in eigen boezem steken, jongens!’) terwijl Moussa Dembélé en Gill Swerts zonder naar hem te luisteren de nieuwste ringtones uitwisselen. Ik wil Humberto Tan in een hoekje van de kleedkamer, die in zijn microfoon fluistert dat hij de volgende keer nog liever naar Kabul gaat dan naar de loopgraven in de kleedkamer van ADO-trainer Raymond Atteveld.

En ik wil de pastasalade van Jan Vertonghen in het pas gewassen haar van Marko Pantelic.