De dood van Andy Fordham

Hij zat op een stoel en nam een slok van zijn alcoholvrije bier. Zijn blik was hol, zijn vel hing los aan zijn armen, zijn gouden kettingen waren dof. Andy Fordham leek in de verste verte niet op Andy Fordham.

Ik ben de trotse bezitter van één 180. Het gebeurde op het dartbord op de kamer van mijn broertje. Ik zie mezelf nog staan met die drie pijlen in mijn hand.

Op tv had Andy Fordham vijf minuten daarvoor - met een grote glimlach op zijn hoofd en een treetje klotsend bier in zijn buik - gehakt gemaakt van een volgetatoeëerde Schot. In mijn hoofd echode het spreekkoor dat de fans in de zaal hadden aangeheven voor de dikste darter ooit: ‘There’s Only One Andy Fordham’.

Ik gooide mijn eerste pijl in de triple twintig. Ik dacht: goh. En zong voor mijn tweede pijl nog een keer ‘There’s Only One Andy Fordham’. Weer triple twintig. Ik staarde naar de twee pijlen in dat magische vakje. Ik voelde de druk op mijn schouders.

Flesje bier

Hoe vaak zou ik nog zo’n kans krijgen om zelf 180 te gooien? Zenuwen. Mijn hand begon te trillen. Ik verplaatste mezelf in Andy. Hoe zou hij dit oplossen? Ik liep naar de koelkast, trok een flesje bier in één teug leeg, zong nog een keer dat er maar één Andy Fordham was en wierp de laatste pijl in de triple twintig.

Daarna heb ik mijn broertje van de tv naar zijn eigen kamer gesleept om mijn wereldprestatie te showen. Hij geloofde me niet. Zei dat ik die pijlen gewoon in het vakje had geprikt. Pure jaloezie.

De dartshype (ook de mijne) is al jaren voorbij. Het dartbord is van de muur. Maar een paar maanden geleden was ik in een Brabants hotel, waar ’s werelds beste darters tegen elkaar speelden in een zaaltje waar de rest van de week bedrijfsborrels, cursussen leidinggeven en kwartaalcijferpresentaties worden gehouden.

Dieet

Ik was daar voor Andy. Om zoals vroeger mee te zingen als hij een vadsige Ier of een kale Engelsman door de gehaktmolen draaide. Maar toen ik arriveerde, was Andy al uitgeschakeld. In de eerste ronde. Net als het toernooi daarvoor. En het toernooi daarvoor. En al die toernooien daarvoor. Andy is namelijk Andy niet meer sinds hij op dieet is.

The Viking drinkt tegenwoordig alleen nog maar malt. Bevel van de dokter. Zijn lever, zijn gewrichten en zijn longen trokken zijn drankconsumptie (minimaal 25 halveliters per dag) niet langer. Hij verloor vijftig kilo en daarmee ook zijn precisie.

De pijlen luisteren niet meer naar hem. Andy zonder alcohol gooit als ik met vijfentwintig halveliters achter mijn kiezen: hij is al blij als zijn pijl in het bord komt. Andy zat op zijn stoel en mompelde dat hij de alcohol miste. En dat hij nooit meer die onverslaanbare There’s Only One Andy Fordham zou worden.

Onderkinnen

Dit weekend heb ik even naar een wereldkampioenschap darts zitten kijken. Andy deed niet eens mee. En als hij wel mee had gedaan, dan had hij hooguit één rondje treurig naar zijn protesterende ex-worstenvingertjes gestaard.

De andere spelers leken ook niet op zichzelf. Het aantal gouden kettingen en onderkinnen was gehalveerd. Iedereen keek heel serieus. Bijna zoals echte sporters. Ze misten bijna niet. Machinaal verdween de ene pijl na de andere in het juiste vakje. In de zaal zaten supporters met gesponsorde bordjes die hun ingestudeerde act opvoerden als de camera inzoomde.

Ik ben afgehaakt toen ik Raymond van Barneveld een glas zag drinken met daarin iets wat verdacht veel op water leek. Heel even kreeg ik zin om zo hard als ik kon ‘There’s Only One Andy Fordham’ naar mijn beeldscherm te schreeuwen. Ik heb het niet gedaan. Mijn Andy is al jaren net zo dood als darts zelf.