Rare jongens, die Nederlanders

Beentjes omhoog, borrelnootjes bij de hand, blocnote op tafel. Shani Davis zet de tv een beetje harder en fluit mee met het deuntje van Studio Sport. Pwé-pwé-pwé-pwééé.

© ANP

In beeld verschijnt die oude man die altijd rondloopt bij het schaatsen in een trui die al kriebelt als je er naar kijkt. Hij praat met een mevrouw met blonde krullen en veel lippenstift op.

Ze zitten achter een tafel die gevuld is met paperassen vol tabellen, afkortingen en cijfers. Shani hoort ze praten over The Matrix. Hij begrijpt er niets van. Maakt niet uit. Hij is de enige niet.

Hossen

Een schaatshal zo vol dat je denkt dat de Spelen al begonnen zijn. Mannen met oranje klompen, vrouwen met S-V-E-N op hun voorhoofd, bejaarden die meehossen op de tonen van een toeterend orkest. Iemand zwaait met een onleesbaar spandoek.

Rare jongens die Nederlanders, denkt Shani. Welk volk maakt er nu een feestje van een wedstrijd waar schaatstalent van eigen bodem wordt geslacht?

Weer pratende mensen in beeld. Een man met blonde piekharen die Wopke heet, daarna een paar schaatsers die hun mutsen zo opzetten dat de sponsornaam perfect leesbaar is. Reclame.

No stress

Shani kijkt op zijn horloge. Een halfuur heeft hij nu al gekeken en er is nog geen startschot gevallen. Hoe lang kun je ouwehoeren over zoiets simpels als schaatsen? Hij gaapt. Denkt aan de training van die middag. Ging lekker. Zoals het hele seizoen trouwens. No worries. No stress. No problems.

Hij hoeft niet te voldoen aan selectiecriteria die niemand begrijpt. Hij hoeft geen wedstrijden te rijden met het mes op de keel. Hij hoeft zijn trainingsschema niet om de drie dagen te veranderen vanwege OKT’s, AKT’s, skate-offs en weet-hij-veel hoe al die andere toernooien in Nederland genoemd worden.

Waarom die Nederlandse selectie voor de Olympische Spelen zo ingewikkeld in elkaar zit? Shani weet het niet. Schijnt iets te maken te hebben met de Hollandse manier van beslissen. Iedereen moet een kans krijgen. Om de sport zo eerlijk mogelijk te maken. Democratie enzo. Blablabla – alsof sport iets met democratie te maken heeft.

Tandvlees

Het enige dat ze in Nederland doen is hun eigen schaatsers afmaken of afmatten. De paar overlevenden die Vancouver halen doen dat op hun tandvlees. Die struikelen straks van vermoeidheid over hun eigen benen. Wie zou die selectieprocedure ontworpen hebben? In Amerika zou hij onmiddellijk de spuit of de stoel krijgen vanwege hoogverraad.

Ha, schaatsers in beeld. Eindelijk. Shani grijpt zijn blocnote. Met een potlood schrijft hij alle namen van zijn Nederlandse concurrenten onder elkaar. Daarna haalt hij een biertje uit de ijskast en grabbelt in de la naar de roodste pen die hij kan vinden. Het genieten kan beginnen.

Wanhoop

Grijnzend trekt hij rode krassen door de namen van de afvallers. KRSSSSSSS. KRSSSSSSS. KRSSSSSSS. Met open mond kijkt hij naar de verliezers die huilend over de boarding hangen. Naar de wanhoop in de blik van Beorn Nijenhuis. Naar het gebogen hoofd van Erben Wennemars. Naar de holle ogen van Jan Bos.

Aan het einde van de avond staat door alle namen op zijn lijstje een rode streep. Shani schenkt zijn glas bij en proost op zijn gouden olympische medailles.