Ik ben ook een risicogroep

Risicogroep of niet? Bejaarden: ja. Kinderen: ja. Mensen met baby's in huis: ik geloof het wel. Crèchepersoneel: nee. Sporters: stiekem wel. Althans, dat hoop ik.

© ANP

De rij wachtenden voor de huisartsenpraktijk leek op die voor een Sovjetbakker. Hij slingerde over de stoep langs de prullenbakken tussen de twee eiken door via de brievenbus richting de hoek van de straat, waar hij ongetwijfeld verder zigzagde.

Het weer was allesbehalve Mexicaans. Het regende, en niet zo'n beetje ook. Ik dacht: wat raar, die mensen staan daar allemaal ziek te worden. Was niet het geval. Die mensen stonden daar om níet ziek te worden. Om een prik te krijgen tegen een virus uit Mexico.

Risicogroep

Ik schijn geen risicogroep te zijn en ben ook niet bang voor De Griep, maar ik ben er toch even tussen gaan staan. Een paar keer heel hard geniest en mijn neus opgehaald. Geintje. Een oma schuifelde met haar rollator een paar meter bij me vandaan, een moeder hield haar baby een Bert & Ernie-sjaaltje voor de mond met een blik in haar ogen die me ter plekke had kunnen vaporiseren.

Achter me stond een ouder echtpaar onder een paraplu de krant te lezen. Schande, zei de mevrouw tegen de meneer en ze wees op een artikel over ingeënte profvoetballers. Schande, zei de meneer. Daarna zeiden alle omstanders schande en werd de conclusie getrokken dat profvoetballers verwende rotjochies zijn die niet alleen veel te veel geld verdienen, maar ook nog eens de vaccins tegen de Mexicaanse griep opmaken.

'En wat dacht je van Sven Kramer!' riep een man met een snottebel. 'Die heeft ook vast zo'n prik gekregen.' Schande, zeiden de meneren en mevrouwen in koor.

Firewall

De meneren en mevrouwen zullen vast gelijk hebben. Sporters die voorrang krijgen boven de 60-plussers en 6-minners: schande, schande, schande, geen normen en waarden, blablabla.

Of ik het gedaan zou hebben als ik sporter was? Uiteraard. Ik ben niet gek. Als ik Sven Kramer heette, zou ik mijn drie gouden medailles in Vancouver niet op het spel zetten vanwege een paar normen en waarden.

AZ, PSV en NAC lieten hun spelers inenten: slim bekeken. Robert Gesink? Robin Haase? Lars Boom? Wesley Sneijder? Ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat ze allemaal een firewall tegen de Mexicaanse griep hebben opgetrokken. En zo niet, dan is het hoog tijd om even een belletje te doen naar de plaatselijke huisarts.

Handig

Kampioen word je niet met normen en waarden. Wie rekening houdt met baby's en bejaarden, die is al verslagen voordat er een meter geschaatst, gefietst of gezwommen is.

Een sporter is per definitie een risicogroep. Misschien is het niet handig om publiekelijk te verkondigen dat je vaccins bedoeld voor kwetsbare medemensen hebt gebruikt, maar dat is een ander verhaal.

Thialf

Afgelopen weekend zat ik tegenover Sven Kramer aan een tafel in Thialf. Hij was ziek, zei hij. Griep. Hij hoestte een paar keer, dampte wat ziektekiemen in de rondte en ademde een paar viruscellen in mijn gezicht.

Een paar minuten nadat hij weg was, begon mijn keel te kriebelen. Ik moest mijn neus een paar keer ophalen omdat ik ergens wat snot voelde borrelen. En mijn voorhoofd - was die niet een beetje warmer dan normaal? Toen dacht ik aan Sven en zijn Mexicaanse griepprik - die had hij ongetwijfeld al gekregen. Loos alarm. Ik haalde opgelucht adem.

Tot gisteren. Erben Wennemars - ploeggenoot van Kramer - meldde dat hij De Griep heeft. Ik was geschokt. Vindt hij bejaarden en kleuters dan toch belangrijker dan een medaille in Vancouver? En Sven Kramer? Zou die diep van binnen ook zo'n keurig nette moraalridder zijn?

Toch maar een belletje naar mijn huisarts gedaan.