Rood Dik Joch

Tien jaar oud. Rood haar, een lijkbleek gezicht, een beetje vadsig. En dan ook nog hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor het verlies van Liverpool – het leven is geen slagroomtaart.

© ANP

Ineens ligt daar een strandbal, nog geen vijf meter voor het doel van Liverpool-keeper Pepe Reina. Een rode, formaatje skippybal, met een Liverpool-embleem erop.

Tegenstander Sunderland zet een aanval op. De bal komt voor de voeten van Sunderland-spits Darren Bent. Hij schiet recht op Reina af. Op het laatste moment verandert de bal van richting. Dankzij de strandbal. Reina is kansloos, beide ballen verdwijnen in het doel, Liverpool verliest de wedstrijd met 1-0.

Straalbezopen

De commentator meldt dat de strandbal door een Liverpool-fan op het veld is gegooid. Ik denk: wat een lul.

Maar ook: wat een mazzel dat er geen beelden zijn van die ongetwijfeld straalbezopen supporter die zijn eigen ploeg een strandbal door de strot heeft geduwd. Die had zich de komende dertig jaar niet meer op straat kunnen vertonen in Liverpool.

Maar als je niet voor het geluk geboren bent, dan is er geen ontkomen aan. Er blijken wél beelden te bestaan. En in no time zijn die overal te zien. Op tv. Op internet.

Skippybal

De dader is geen stomdronken veertiger, maar een klein, dik, roodharig jochie. Hij heeft wel iets weg van een rode skippybal. In superslowmo stoot hij een vriendje naast hem aan en stompt de strandbal lachend het veld op. Het is de laatste keer dat hij heeft gelachen.

De dag na de wedstrijd staat zijn foto in alle Engelse boulevardkranten. Weliswaar met een blokje over zijn ogen alsof hij een crimineel is, maar zijn bolle rode kop is al zoveel te zien geweest dat zijn anonimiteit allang is verkracht.

Zou hij maandagmorgen naar school zijn geweest? Zou hij hebben gedurfd de klas vol met Liverpoolse leeftijdsgenootjes binnen te stappen en achter zijn tafeltje te gaan zitten alsof er niets was gebeurd? Zou hij in de pauze als op een normale maandagmiddag met een paar andere roodharige dikke ventjes zijn fish en chips hebben weg gekauwd? Ik hoop het. Maar ik vrees van niet.

Bloedneus

Jongetjes van tien hebben geen mededogen. Rood Dik Joch zal vanaf nu iedere dag thuiskomen met een bloedneus en tranen over zijn wangen. Zijn schoenen zullen worden gestolen, hij moet zijn zakgeld afstaan en wordt een keer of drie per dag op zijn kop in de toiletpot van de meisjes-wc achtergelaten.

Meisjes van tien hebben geen mededogen. Verkering met een Rood Dik Joch dat het pispaaltje van de school is? Geen denken aan. Not in a thousand years. Niet als hij het laatste Rode Dikke Joch op aarde was.

Ouders hebben geen mededogen. Papa vindt zijn rode dikke zoontje vast heel lief. Maar als blijkt dat Liverpool aan het einde van het seizoen een punt tekort komt om kampioen te worden, dan denkt hij met een intens gevoel van spijt terug aan die ene donkere avond in februari waarop hij met zijn dronken kop vergat een condoom om te doen.

Harde kern

Liverpool heeft geen mededogen. Zodra Rood Dik Joch het schoolplein af loopt, staat de harde kern van Anfield hem op te wachten. Alleen met een heleboel mazzel komt hij er bij hen met slechts een bloedneus en een paar tranen vanaf. En juist aan mazzel heeft Rood Dik Joch zijn hele leven al een chronisch tekort.

Elke keer als ik aan Rood Dik Joch denk, krijg ik een brok in mijn keel. Er moet in Engeland toch zoiets als een tweede kans bestaan? Is er geen Brits Ministerie van Nieuwe Kansen?

Zoveel heeft hij niet nodig. Geef hem een enkeltje naar de andere kant van het land, doe hem een paar nieuwe ouders, een nieuwe school en een stel nieuwe schoenen. Een beetje speelgoed? Vooruit. Als het maar geen strandbal is.