Doodgewoon Dirk

Sorry, zei Dirk. Excuses voor de woekerpolissen, de husselhypotheken, de Rasta Rostelli-rentes. Allemaal vergissingen van de bank - in uw nadeel.

© ANP

Multimiljonair zijn is niet makkelijk. Wat moet je met je geld als je zoveel hebt dat je het niet meer kunt tellen? Een cruiseschip met gouden relingen kopen? Nog maar een privéjet?

Een nieuwe vrouw? Of toch maar weer een voetbalclub - net als Abramovich, net als al die oliesjeiks, net als Dirk Scheringa.

Dirk moet altijd lachen als hij in hetzelfde rijtje als Abramovichen en oliesjeiks wordt genoemd. Haha - nee hoor, hij is niet zo rijk. Zegt hij. Haha - nee hoor, hij heeft zijn geld niet op dezelfde ietwat dubieuze manier verdiend. Zegt hij. Haha - nee hoor, AZ is geen speeltje. Zegt hij.

Doodgewoon

Dirk laat geen gelegenheid onbenut om te benadrukken dat hij doodgewoon Dirk is gebleven. Dat Doodgewoon Dirk een bank naar zichzelf vernoemd heeft is puur toeval - hij kon zo snel geen andere naam verzinnen dan DSB.

Dat Doodgewoon Dirk lelijke schilderijen verzamelt, dat is volgens hem geen kunst. En dat Doodgewoon Dirk een voetbalclub in Alkmaar kampioen heeft gekocht, is in zijn woorden waarschijnlijk ‘iets teruggeven aan het volk’.

Dagtaak

Doodgewoon Dirk heeft een dagtaak aan gewoon doen. Hij stroopt zijn broekspijpen op om te laten zien dat hij geitenwollen Zeeman-sokken draagt, hij loopt bij Olympiakos Piraeus met een cameraatje om zijn nek om kiekjes te schieten voor het familiealbum.

En hij schreeuwt te pas en te onpas van de daken dat het succes van AZ niet aan hem te wijten is. Alsof iemand gelooft dat een provincieclub kampioen van Nederland wordt zonder een sloot geld.

Pegel-impuls

Lang geleden gebeurde er bij AZ hetzelfde als nu. De club kreeg een pegel-impuls van de broertjes Molenaar. Ze trokken de portemonnee om een leuk elftal bij elkaar te shoppen en zagen tot hun schik dat AZ kampioen werd.

In het weekend lekker met een sigaar in je bakkes vanuit een skybox je eigen ploegje zien winnen: geinig wel. Toen ze het zat waren en AZ achterlieten, stortte alles in. AZ werd weer wat het was: een klein provincieclubje.

Alkmaarse Sinterklaas

Haha - nee hoor, Doodgewoon Dirk is niet zoals de broertjes Molenaar. Zegt hij. Wees maar niet bang. Doodgewoon Dirk is de Alkmaarse versie van Sinterklaas. Hij investeert zijn goudeerlijke pegels in AZ omdat hij graag cadeautjes geeft. Om dingen op te bouwen.

Daarom is hij ook bank geworden - kan hij op zijn Doodgewoon Dirks gewone mensen helpen hun leven op te bouwen. Hypotheekje hier, leninkje daar: allemaal cadeautjes van de Alkmaarse Sint. Het klinkt zo mooi. Zo sprookjesachtig doodgewoon.

Geen cadeaus

Maar helaas geldt voor de Sinterklaas uit Alkmaar hetzelfde als voor de Sint uit Spanje: hij bestaat niet. Doodgewoon Dirk deelt geen cadeautjes uit - hij incasseert ze. Mét rente.

En als na jaren van gelegaliseerde diefstal blijkt dat er iets niet in de haak is, dan glimlacht Doodgewoon Dirk minzaam en biedt zijn excuses aan als een flutcadeau in een goedkope verpakking.

Gestolen illusies

Binnen nu en een paar jaar trekt Doodgewoon Dirk zich ook terug uit AZ. Een privéjet, een cruiseschip of een nieuwe blondine is bij nader inzien toch leuker.

In Alkmaar blijft een legioen supporters achter met gestolen illusies. En met een laatste vijfletterige dooddoener van Doodgewoon Dirk.