Alle ballen op Sjonnie

Deinende bierbuiken die 'HOLLAND, HOLLAND' roepen. Lallende vrouwen in oranje bikini's. Oranje pruiken, brillen, hoeden en blaaskapellen. Voetbal? Nee. Wielrennen.

© ANP

Ik was afgelopen zondag niet in Café De Ballentent in Heinekeszand, het supporterscafé van Sjonnie Hoogerland. In plaats daarvan was ik op de één na beste plek om het WK Wielrennen te volgen: Mendrisio. Het centrale plein van de stad was Nederlands grondgebied. Dresscode: oranje.

Door de luidsprekers schalde 'Een bossie rooie rozen', bier bestellen ging bij de liter en de eerste hamburgers verdwenen omstreeks ontbijttijd al in de frituur.

De ene helft van de aanwezigen op het plein liep rond met Lars Boom-spandoeken, de andere in Sjonnie-shirts: blijkbaar paste niet de hele supportersvereniging van Sjonnie in De Ballentent.

Déjà-vu

Bij de lokale bevolking van Mendrisio heerste vooral een déjà-vu-gevoel. Die oranje invasie op hun dorpsplein leek verdacht veel op de oranje horde die vorig jaar door Zwitserland trok tijdens het EK Voetbal.

De gemiddelde Zwitser denkt onderhand dat wij in Nederland altijd rondlopen met wortels en klompen op ons hoofd. Dat er op iedere hoek van de straat een blaaskapel dweilt. En dat we verplicht om de vijf minuten 'HOLLAND, HOLLAND' moeten schreeuwen. Ach, misschien is het ook wel zo.

Genieten

Rondenlang heb ik tussen bierbuiken en oranje bikini's op het Oranjeplein gezeten. En genoten. Eén keer per jaar is wielrennen voetbal: op het WK.

Eén keer per jaar zingen wielerhooligans boeketten vol rozen vol, schreeuwen ze aanvalluh en naar voruh. En natuurlijk 'Oh, oh, oh Sjonnie'.

Sjonnie

Sjonnie stond linksback. Zijn opdracht: spaar je niet, dat mogen alleen de spitsen. Wacht tot de eerste honderdvijftig kilometer voorbij zijn en ren dan als een dolle stier achter alles aan wat beweegt. Sjonnie wreef zichzelf in zijn handen. Hij heeft niet voor niets een dolle stier op zijn schouder laten tatoeëren.

Kilometer na kilometer telde Sjonnie af. Zijn benen jeukten, het testosteron en de adrenaline spoten uit zijn oren. Het duurde een eeuwigheid voordat het getal 150 op zijn teller verscheen. Bij kilometer 151 viel hij aan. Daar stopte hij pas mee toen hij na de finish uitgeteld tegen de hekken zakte.

Aantekenblok

Van mijn eigen aantekenblok: 15.32: Hoogerland valt aan. 15.49 Hoogerland weer. 16.04 Sjonnie H. demarreert. 16.32 Groep vooruit: Sjonnie is mee. 16.45 Sjonnie sleurt op kop. 17.02 Go Sjonnie! 17.18 Sjonnie wordt wereldkampioen! 17.29 Oh, oh, oh, Sjonnie.

Sjonnie werd geen wereldkampioen. Maar het scheelde niks. Als hij een rondje of drie langer had gewacht, was hij gewoon mee geweest met de Cancellara's en Valverdes van deze wereld. Had er nu een regenboogtrui in een café in Heinekeszand gehangen. Desondanks kwam linksback Sjonnie ver voor de oranje spitsen binnen.

Rare wedstrijd

Het WK is een rare wedstrijd. Voor wielrenvoetbal heb je rare renners nodig. Geen jongens die overlopen van klasse. Robert Gesink? Teveel klasse. Karsten Kroon? Teveel hersenen.

Volgend jaar gaan we het anders doen: alle ballen op Sjonnie.