De Groeten van Roed

Ik heb nog naar Royston en Raffie gezocht: nergens te vinden. Niet op het veld, niet op de bank, niet op de tribunes. Nederland heeft kolonie Madrid verloren. De laatste maanden ging er geen dag voorbij zonder nieuws uit Madrid. De Spaanse hoofdstad was door ons geïnvadeerd en dat moest in de kranten en op tv.

© ANP

En niet alleen verslag over de prestaties op het veld: ook Yolanthe op koopjesjacht en Sylvie naar het ziekenhuis waren nieuws.

De tijd dat Faas Wilkes gewoon eens in het jaar een kaartje naar Nederland stuurde leek prehistorie.

Vorig jaar was Real nog Hollandser dan FC Dordrecht of RKC. In de kleedkamer werden Geer en Goor-moppen getapt en klonk er geklaag dat er in Spanje geen restaurant geopend is om zes uur.

Nistelrroy

Maar afgelopen zondag stond er welgeteld één eenzame landgenoot als reserve op het wedstrijdformulier: Ruud van Nistelrroy (inclusief spelfout). Hij was niet de enige Ruud in het stadion. Het shirt met zijn nummer 17 is nog steeds een van de meest verkochte.

Voor de aftrap probeerde ik te tellen hoe vaak ik hem tegen kwam. Ergens in de veertig raakte ik de tel kwijt. Ruuds op de tribunes, Ruuds op de trappen, Ruuds in de catacomben, Ruuds in de w.c.’s. Van Roystons en Raffies geen spoor. En al helemaal niet van Wesley’s, Klaas-Jans en Arjans.

Real speelde tegen Xerez, de nummer laatst in de competitie. Het was een draak van een wedstrijd. Cristiano Ronaldo trapte binnen de minuut de eerste achter de keep van Xerez en daarna verzandde de pot in gepingel, geruzie met de scheidsrechter en gekraak van botsende ego’s. Het publiek op de tribunes stuurde Ronaldo en zijn amigo’s met een fluitconcert de kleedkamers in voor de rust.

17

Een minuut of tien voor tijd stond ineens nummer 17 langs de zijlijn. Voor het eerst in bijna een jaar vol operaties, fysiotherapeuten en krachthonken. De slechte wedstrijd was in één klap vergeten. Heel Bernabeu stond op en zong minutenlang ‘Roed, Roed, Roed van Niestelrrooooiieie’.

Als een F’je huppelde hij het veld in. Hij smoesde met Guti, gaf Benzema een tikje tegen de billen en moest om zichzelf lachen toen hij met een hakje Granero een schotkans voorschotelde. Uit niets bleek dat hij zich eenzaam voelde.

Integendeel. Hij leek bevrijd. Geen concurrentie meer van Huntelaar, geen Sylvie en Yolanthe-problemen aan zijn kop, geen Groningse duikelaar op links. En ook geen vertaalverzoeken meer. Wat een weelde - hoe vaak vroegen de twee Amsterdamse sleutelhangers hem vorig jaar niet om ‘die vrije trap is voor mij’ in het Spaans te vertalen?

Roed

Uiteraard scoorde Van Nistelrroy: een balletje door de benen van de doelman. Weer stond het stadion op zijn kop. Hij balde zijn vuisten en liet het ‘Roed, Roed, Roed’ van de tribunes over zich heen rollen. Eindelijk voelde hij zich weer de exotische spits die hij was toen hij bij Real arriveerde. Niet een dertien in een dozijn-koe uit een oranje kudde.

Na afloop wachtte ik in de mixed zone op Van Nistelrroy. Tevergeefs. Na twee uur werd ik door de Koninklijke beveiliging uit het stadion gezet. Zonder quotes van Ruud. Maar eigenlijk vond ik dat niet erg. Van Nistelrroy gaat weer gewoon goals scoren en meer niet. Geen nieuws. Alleen heel af en toe een ansichtkaart: Groeten uit Madrid. Roed.