VOETFOUT!!!

Zie haar zitten. Lief klein mevrouwtje op een stoel. Ze heeft net heel hard geschreeuwd. Vanuit haar tenen. Een oerkreet. Of, beter gezegd, een doodskreet: 'VOETFOUT!!!'

© ANP

Een nerveus lachje speelt om haar lippen. Haar pupillen schieten van links naar rechts. Wat heeft haar bezield? Waarom in godsnaam die doodskreet? Ze weet het zelf niet.

Een diepgewortelde drang naar fifteen minutes of fame? Of is het zo'n neiging die nauwelijks te onderdrukken is? Een stiekeme death wish? Zo eentje uit de categorie geef-een-slinger-aan-het-stuur-van-je-auto?

Nachtmerrie

Ze knijpt even haar ogen dicht. Hoopt, bidt, smeekt dat ze in haar bed ligt en de nachtmerrie over is als ze haar ogen open doet. Heeft ze écht 'VOETFOUT' gebruld in de slotfase van de halve finale van de US Open? Nee toch?

Ze knijpt haar oogleden nog iets harder op elkaar. Het is zinloos: de nachtmerrie is pas net begonnen. Als ze haar ogen opendoet, is haar wereld veranderd. Lief klein mevrouwtje is ineens een van de meest gehate mensen van het land.

Houthakkersarmen

Hoeveel mensen zouden haar bloed nu kunnen drinken? Een stadion vol furieuze Serena-fans, een land vol patriottistische Serena-fans, en - o, mijn God - Serena Williams zelf.

Daar komt ze al. Ze wijst naar lief klein mevrouwtje. Lief klein mevrouwtje slikt. Gloeps. Een koude straal angstzweet loopt over haar rug. Lief klein mevrouwtje staart naar de houthakkersarmen van Williams.

Naar de kolenschoppen die het racket omvatten alsof het een honkbalknuppel met spijkers is. Naar de blik in haar ogen. De brok paniek in haar keel wordt groter. Gloeps. Gloeps. Gloeps. Niet weg te slikken.

Klikken

Williams schreeuwt iets. Iets met veel fucks. En iets met tennisballen die ze door de keel van lief klein mevrouwtje zal stampen. Ze zweert het, o jee, ze zweert het. Williams zweert op haar God dat ze de ballen hoogstpersoonlijk dwars door haar huig zal knuppelen.

Lief klein mevrouwtje kijkt om zich heen. Waar is de beveiliging? Waar is de politie? Waar is het leger? Ze voelt zich nog kleiner worden dan ze al is en rent met kleine, snelle pasjes naar de enige persoon in het stadion die verplicht is haar te beschermen: de scheidsrechter.

Fluisterend smoest ze tegen de scheids wat Williams allemaal heeft geroepen. Ze ziet eruit als een meisje dat klikt bij de meester nadat ze weer gepest is door die vervelende jongen uit groep zeven.

Toegestaan

De scheids heeft geen keuze. Bij tennis is het is nu eenmaal niet toegestaan om tennisballen door de keel van een lijnrechter te smashen. En ook niet om daar toespelingen op te maken.

Voetfout + strafpunt = einde partij. Het publiek fluit en joelt, Serena geeft tegenstander Kim Clijsters een hand en lief klein mevrouwtje vlucht de catacomben in.

Zie haar rennen. Arm, lief klein mevrouwtje. Wat moet ze als ze straks een grote slagschaduw met een blik tennisballen en racket ziet opdoemen in een klein donker steegje?

Om hulp roepen? Om de scheidsrechter? Of schreeuwt ze voor de laatste keer vanuit haar tenen als Williams uithaalt voor de genadeklap? Nog één keer VOETFOUT! en dan het licht uit.