Dikke konten en een patatje oorlog

Nee, vergelijken mag niet. Erom lachen ook niet. Het ene is mannenvoetbal, het andere is vrouwenvoetbal. Moet je niet naast elkaar leggen, schijnt. Ik zou niet weten waarom niet.

© ANP

Je kunt ze uittekenen, de mannen langs de kant van een vrouwenwedstrijd, zondagochtend op veld 6 van de plaatselijke FC. 'Effe kijken bij de wijven', heet het.

Biertje in de hand, patatje oorlog met extra veel mayo in de andere. Net zelf gevoetbald tegen het achtste van V.V.R.D.K.C.R.C.V. of de B4 van Abbenes, straks thuis op de bank de zondag weggeeuwen. Maar eerst nog even lachen langs de lijn.

Makkelijke grappen maken over dikke konten in te kleine voetbalbroekjes, schreeuwende viswijven met te praktische kapsels en een doelvrouw zo klein dat ze de lat alleen kan aantikken met een ladder. Over gezamenlijk douchen, bikinivoetbal en vrouwdekking.

Evolutie

Een mannenelftal dat kijkt naar een vrouwenwedstrijd: dat is drie stappen terug in de evolutie. Niveautje aap op schoenen. Ik heb er zelf tussen gestaan, heel lang geleden.

Ik heb hard meegelachen om de grappen. En ik heb meegeholpen de jeugddepressie van onze eigen keeper Dikke Bennie een paar meter zwarter te kleuren ('Hé Bennie, je kunt volgende keer wel hier meedoen - deze hebben ook tieten!').

Patatje Bagdad

Van het weekend naar het Nederlands Elftal gekeken. De vrouwen welteverstaan; de Axel Witsel-imitaties van Sneijder en co. zie ik liever in een ultrakorte samenvatting.

Nederland speelde tegen Engeland. Waarom ik keek, dat wist ik eigenlijk niet. Oude reflex waarschijnlijk. Ik heb al in geen tien jaar meer met een groep geschoende apen naar een pot vrouwenvoetbal gekeken, maar onmiddellijk kwamen de gorillaneigingen terug.

Ik kreeg trek in bier, in een patatje Bagdad. In rochelen richting de scheids en in harde scheten laten. Ik rook het gras onder mijn schoenen en de oksels van Dikke Bennie, die zoals altijd zijn deo was vergeten. Het was dat mijn vriendin (kijkt anders nooit voetbal) naast me zat, anders had ik ongetwijfeld een paar oude moppen van stal gehaald.

Leeuwinnen

De wedstrijd duurde en duurde. De tribunes waren leeg, de bal flipperde een beetje heen en weer rond de middencirkel en de commentator deed overdreven enthousiast. Alle Nederlandse speelsters waren heldinnen, leeuwinnen, rots-in-de-brandingen en nog wat van dat soort halleluja-verschijningen.

Ik vond er niets aan. Maar, zo had ik geleerd van de talloze deskundigen: ik mocht niet vergelijken. Zou niet weten waarom niet. Ik vond de vergelijking juist zo treffend.

Mannenvoetbal is ook vaak niets aan. Daar zie je ook alleen maar tweeëntwintig voetballers in het tactische keurslijf van hun coach over het veld hobbelen.

Nerveus

Maar toch. Ik werd zowaar een beetje nerveus toen de verlenging aanbrak. 'Die Melis is wel snel, zeg', zei mijn vriendin. Dat had ik zelf ook al tien keer gedacht, maar dat zei ik natuurlijk niet. En ook niet dat ik Daphne Koster zelfs zonder kale schedel verdraaid veel op Jaap Stam vond lijken. En al helemaal niet dat ik zachtjes 'Hup Loes' tegen de keepster fluisterde toen mijn vriendin even naar de wc was.

Vlak voor de penaltyserie was het ineens afgelopen. Een boomlange Engelse kopte de bal onder keep Loes door. Mijn vriendin zei: 'Zonde zeg. Vind je niet?' Ik mompelde iets onverstaanbaars en haalde mijn schouders op. Deed alsof het me niet interesseerde.

Gisterenmiddag met een paar jochies uit de buurt gevoetbald op het schoolplein. Eentje was Sneijder, een andere Kaká. Ik was Manon Melis.