De eenzaamheid van Isaksson

Zondag negentig minuten lang naar een eenzame man in een doel gekeken. En mezelf negentig minuten lang afgevraagd hoe dat boek ook alweer heette. Dat boek met Stanley Menzo op de voorkant. Een keeper is altijd de lul? Een keeper is een clown?

© ANP

Een paar jaar geleden woonde ik in Frankrijk en keek ik iedere zondagavond naar de Franse versie van pratende snorren aan tafel. Vaste rubriek: de Isaksson van de week.

Keepersblunders uit de categorie 'keeper gooit bal in eigen doel'. Of uit die van 'keeper glijdt uit bij doeltrap'. Die rubriek duurde een minuut of drie. Even lachen om doelverdedigers met mayonaise in hun handschoenen.

Isakssonnetje

Het was geen toeval dat die drie minuten vol flaterende keepers naar Andreas Isaksson waren vernoemd. Isaksson was destijds keeper van Rennes en hij wilde nog wel eens een Isakssonnetje uithalen.

Hoe vaak hij zelf zijn eigen rubriek heeft gehaald weet ik niet, maar ik weet wel dat er in Rennes de nodige champagneflessen werden ontkurkt toen Manchester City hem overnam.

Nu speelt Isaksson bij PSV. De verantwoordelijke scout is ongetwijfeld vergeten een videobandje op te vragen bij de Franse televisie. Foutje. Ach ja. Kan gebeuren. Zand erover. Vergeven en vergeten.

(Tovenaars)clown

Helaas voor Andreas zelf worden zijn fouten hém niet vergeven. En ook niet vergeten. De keeper is nu eenmaal altijd de lul. En de clown. En zeker als hij een Tovenaarsclown als Gomes moet opvolgen.

In zijn eerste seizoen onder de lat bij PSV stelde Isaksson het geduld van de eigen fans al op de proef. Toen hij zondag na één minuut en vierentwintig seconden een tikkie terug niet onder controle kreeg en Ajax-spits Suarez de 0-1 op een zilveren dienblad aanbood, was het geduld op.

Bij iedere volgende actie werd hij uitgefloten, uitgescholden en uitgekotst door zijn eigen aanhang. Of - en dat is misschien nog wel erger - hij kreeg een klaterend applaus over zich uitgestort als hij een rollertje oppakte. Dodelijk.

In zijn uppie

Ik had met hem te doen. Negentig minuten lang. Toen hij de bal van zijn voet liet springen. Toen hij werd uitgefloten door zijn eigen publiek. Toen het uitvak met Ajax-fans hem 'Sukkeltje, sukkeltje' toezong.

Toen hij per ongeluk een corner veroorzaakte omdat hij met bal en al over de achterlijn sprong. Toen hij in zijn dooie uppie met de handen omhoog stond terwijl zijn teamgenoten aan de overzijde van het veld de 4-3 vierden.

Blij proberen te zijn

Na de wedstrijd bedankten de PSV-spelers gezamenlijk de harde kern. Hand in hand stonden ze, met Isaksson in het midden. Maar hoe hij ook probeerde blij te zijn - het leek er niet op.

Toen enkele ploeggenoten hun shirts in het publiek gooiden en zich in de armen van een vak straalbezopen Eindhovenaren wierpen, stapte Isaksson wijselijk een paar stapjes achteruit.

Grijnzen

Ik heb na afloop nog een tijd in de catacomben van het stadion staan lummelen. De ene na de andere PSV'er kwam met een glimlach van oor tot oor uit de kleedkamer stappen. Grijzend stonden ze de kudde journalisten te woord.

Terwijl coach Rutten tegen een stel camera's uitlegde hoe blij hij was met de drie punten en Dzsudzsak keer op keer mocht vertellen hoe die ene vrije trap erin vloog, slofte Isaksson door de gang. Het hoofd gebogen, starend naar zijn schoenveters, met tegenzin achtervolgd door zijn rolkoffertje.

Hij probeerde wanhopig onzichtbaar te worden, bang voor dodelijke vragen. Maar er gebeurde iets veel dodelijkers. Er kwam geen vraag. Isaksson zuchtte eens diep en slofte verder. Ineens herinnerde ik de titel van het boek. Een keeper is altijd alleen.