Heimwee naar Herr Von Gaal

Daar komt-ie. De Trainer van AZ. Camera's zoomen in. Fotografen proberen het trillen van hun vingers te controleren. De verslaggever repeteert nog een laatste keer zijn vraag. Straaltje koud zweet over zijn rug.

© ANP

Het is nog geen vijf minuten na het laatste fluitsignaal. AZ heeft net op een plakkerig warme zaterdagavond in Almelo de openingswedstrijd van de competitie verloren. 3-2.

Twee rode kaarten erbij, plus kramp in de benen van aanvoerder Schaars en een donkerzwarte donderwolk van frustratie boven het hoofd van topscorer El Hamdaoui. Alle ingrediënten voor een klassieke woede-uitbarsting van De Trainer zijn aanwezig.

Maar De Trainer gaat zo kalm als Staphorst op zondag voor de camera staan. Haalt een hand door zijn haar. Bevochtigt zijn lippen.

Alpenweide

Verslaggever, bijna schreeuwend van de zenuwen: 'Wat is er gebeurd???' De Trainer mompelt iets over de verdediging. Dat die nog moet verbeteren. Niet met een nieuwe verdediger. Nee hoor. Heus niet. Gewoon verbeteren. Komt wel.

Hij klinkt als een kabbelend beekje door een Zwitserse alpenweide. Het enige dat er ontbreekt is een Heidi met staartjes en een mandje vol met edelweiss naast hem. De verslaggever hoort hem nauwelijks. Begrijpt er niets van. Valt stil. De Trainer kabbelt kalm voort.

Complot

De scheids? Ach ja, de scheids. Die zag het niet goed. Had De Trainer hem nog gezegd. Was een pingel, die ene situatie. De verslaggever durft de vraag niet te stellen. Hoeft ook niet. De Trainer begint er vanzelf wel over.

Is het een complot? Floot de scheidsrechter expres tegen AZ? Zoals altijd? Maar De Trainer begint helemaal niet over een complot. Geen tirade over niveauloze arbiters die negentig minuten lang tegen zijn ploeg fluiten. Geen monoloog over spelregeldictators en zwartepakkenterreur.

En dat veld dan? Dat vreselijke kunstgrasveld in Almelo? Niks. Geen woord. Geen competitievervalsing. Geen vooropgezet plan van de KNVB, de UEFA, de FIFA en de Verenigde Naties om AZ in de eerste wedstrijd te programmeren op een mat waarvan je al geblesseerd raakt als je ernaar kijkt.

Zondaars

Was het dan de gebrekkige mentaliteit bij de eigen spelers? Of was de overwinning van Heracles puur geluk? Scoorden ze drie keer uit één enkele kans? De Trainer haalt zijn tong nog eens over zijn lippen en murmelt iets over een uur lang 'niet zo goed'.

Over de rode kaarten zegt hij slechts dat de zondaars 'het team geen goede dienst hebben bewezen'. Meer niet. Geen oproep tot publiekelijke steniging. Geen speech over tactische missers, taakuitvoering en professionaliteit.

En ook geen stoten onder de gordel aan het adres van zijn collega-trainer. Geen bespiegeling van de kansenverhouding. Geen ik-telde-minimaal-vier-open-kansen-voor-mijn-ploeg-en-slechts-eentje-voor-de-tegenstander.

Gebitsbeschermer

Blijft er maar één mogelijkheid over: het waren de media. Alweer. De verslaggever voelt 'm al aankomen. Het straaltje koud zweet over zijn rug verandert in een waterval. De cameraman doet zijn gebitsbeschermer in en bidt dat de klap niet zó hard zal zijn dat zijn kinderen hem niet meer herkennen morgenochtend.

Maar De Trainer murmelt geen woord over de media. Geen cynische felicitaties aan de amigos de la prensa. Hij rept niet over scorebordjournalistiek. Of over schoolkrantjesniveau. Strooit zelfs niet met dodelijke blikken, noteert niemand op de zwarte lijst.

De verslaggever stottert dankuwel, De Trainer knikt vriendelijk en loopt naar de volgende persmuskiet. Haalt een hand door zijn haar. Bevochtigt zijn lippen.

Ik mis Louis nu al.