Parijs is helemaal niet ver

Geen feest. Geen slingers. Geen juichende mensenmassa. Een triestere plek dan de laatste startplaats van de Tour bestaat niet.

© ANP

Hoe dit dorp heet? Ik heb geen idee. Iets met een M. Maar het kan ook zomaar iets met een V of een R zijn. Typisch zo'n het-ene-oor-in-het-andere-oor-uit-naam.

Het is vandaag de laatste dag van de Tour. Raar gevoel. Drie weken lang trekt de Ronde door Frankrijk. Drie weken lang is het overal feest langs de weg. Drie weken lang is de zomer oneindig en Parijs nog heel ver.

Vaatdoeken

Tot vandaag. Zondag is het. De winkels zijn dicht. Net zoals de luiken voor de ramen van de meeste huizen. Op het plein bij de rotonde hangen de renners over hun fietsen als vaatdoeken over de kraan.

Ze gapen, staren naar het einde van de lege winkelstraat, plukken aan de stoppels van hun baard. Door de luidsprekers klinkt de stem van de speaker. Zelfs die klinkt vermoeid. Hij raffelt een lijst uitslagen en sponsoren af op de automatische piloot. Niemand die naar hem luistert.

Quizjes

Een handvol toevallige voorbijgangers heeft zich verzameld rond een wagen van de publiciteitskaravaan, waarop een man met een omgedraaide pet en een Haribo T-shirt infantiele quizjes speelt.

Iedereen die een vraag goed beantwoord, krijgt een zakje dropveters of Goldbären. 'Wie rijdt er in de gele trui?' schreeuwt hij door zijn microfoon en kijkt vol verwachting naar de omstanders. Niemand reageert.

Bijzaak

De Tour is nog bezig, maar eigenlijk was de Tour gisteren al afgelopen. Bovenop de Mont Ventoux lag de finish. Dat er vandaag nog over de Champs-Elysées wordt gereden is bijzaak. En al helemaal waar vandaag het laatste startschot klinkt.

Startplaatsen zijn in de Tour sowieso niet belangrijk. Alleen de allereerste. Dat de Tour begon in Monaco weet iedereen nog. Maar waar ze de dagen erop vandaan vertrokken: dat weten alleen de inwoners van het betreffende oord. En op de laatste dag weten zelfs die het niet.

Douche

Op nog geen honderd meter van de start bevindt zich de lokale Bar Du Sport. Achter de toog een man met een blouse die tot zijn navel openstaat, zijn vrouw wast de glazen met een humeur zo donker als de wallen onder haar ogen.

Op het terras een paar landarbeiders die zo te ruiken de afgelopen drie weken niet onder de douche zijn geweest. Ze drinken bier en wijn. Tegelijk. Daarnaast twee verwassen krulpermanenten die het ene na het andere sjekkie wegpaffen. In de verte schalt de stem van de speaker. Boven hun hoofd cirkelt een helikopter. Niemand die erop let.

Plas

Pang, zegt de burgemeester. Het pistool in zijn hand doet het niet. Hij kijkt er beteuterd naar. Het feest dat geen feest was eindigt zelfs niet met een knal. Traag zet het peloton zich in beweging. Door een haag van dranghekken waar niemand achter staat, rijden de renners het dorp uit.

Ploegleiderswagens erachteraan. Een paar motoren, juryauto's, de bezemwagen. De wind blaast een lege plastic zak van een goedkope supermarkt door de straat. Een renner van Bouygues doet een plas tegen de bloembak voor de kerk. Niemand die het ziet.

Parijs is dichterbij dan ooit.