Excuses aan Kamikaze Kenny

Op mijn deelnemerslijst staat rugnummer 199 doorgestreept. Heb ik al voor de start van de Tour gedaan. Omdat ik één ding zeker wist: Kamikaze Kenny haalt Parijs niet.

© ANP

In het paspoort van Kamikaze Kenny staat dat hij Kenny van Hummel heet. Niemand die hem zo noemt. Hooguit zijn moeder. Al waag ik dat zelfs te betwijfelen.

Kamikaze past nu eenmaal een stuk beter bij hem. Een wandelende bom met dynamiet in de dijen noem je geen hummeltje.

Minst geliefd

Kamikaze Kenny is een van de minst geliefde renners van het peloton. Maar dat is logisch. Hij is sprinter. En sprinters zijn per definitie niet geliefd buiten de eigen ploeg.

Redenen in overvloed. 1. Ze parasiteren op het werk van anderen. 2. Ze hangen aan de auto als de weg omhoog loopt. 3. Ze wagen hun leven en dat van anderen in de massasprints. 4. Ze winnen veel.

Lintworm

Of dat ook geldt voor Kamikaze Kenny? 1. Hij parasiteert als een lintworm. 2. Hij hangt zo vaak aan de auto dat zijn armen twee keer zo lang zijn als die van een normaal mens.

3. Hij springt zo roekeloos om met zijn leven dat hij er een Japanse bijnaam mee heeft verdiend. 4. Geef hem een koers zo vlak als een biljartlaken en hij wint. Conclusie: Kamikaze Kenny is een sprinter pur sang.

Alleen sprinten

Het probleem van sprinters pur sang: ze kunnen alleen maar sprinten. Kamikaze Kenny kan niet tijdrijden. Hij kan geen bidons halen. Maar vooral: hij kan niet klimmen.

Als er niet zoiets bestond als een massasprint, dan was hij waarschijnlijk elektricien of vrachtwagenchauffeur geworden. Had hij zijn snelle benen kunnen gebruiken om het sprintje voor de laatste frikadel in het truckerscafé te winnen.

Frankrijk

Jammer genoeg voor Kamikaze Kenny vindt de Tour de France plaats in Frankrijk. En dat land is bepaald niet plat. Het afgelopen weekend moest hij zijn turbodijen en raketkuiten over cols slepen die hij alleen maar kende van tv. Hele dagen zwoegde hij rond in zijn dooie uppie.

Of samen met een paar collega-bommen. En hele dagen heb ik hem op staan wachten bij de finish. Vrijdag arriveerde hij 28 minuten na de winnaar. Zaterdag 34.

Dranghekken opruimen

En zondag kwam hij op 38 minuten binnen - op het moment dat de winnaars lang en breed waren gehuldigd, de helft van het publiek in de auto op weg naar huis zat en een stel politieagenten al bezig was de dranghekken op te ruimen.

Na de finish hing hij minutenlang over zijn stuur naar het asfalt te staren met een blik zo hol dat je het hoorde echoën als hij met zijn ogen knipperde.

Pyreneeën

Ongelofelijk maar waar: Kamikaze Kenny heeft de Pyreneeën overleefd. Altijd gedacht dat kamikazes zichzelf opbliezen, maar deze Kamikaze heeft teveel karakter. Het is tijd om sorry te zeggen.

Gisteren heb ik mijn deelnemerslijst met een streep door rugnummer 199 versnipperd. En ik heb een nieuwe aangeschaft. Eentje met een invulschema voor alle etappes. Bij etappe 21, van Montereau naar Parijs, heb ik onder het kopje 'winnaar' Kamikaze Kenny ingevuld.

Mooiere excuses kan ik niet maken.