Een knikje van De Baas

Paniek. Gegil. Ergens sneuvelt een bril. Een kudde buffels behangen met kladblokken, microfoons en camera's stampt door de haven van Monaco.

© ANP

Daar gaat een dranghek om. En een politiemotor. Saxo Bank-renner Gustav Larsson (2 meter groot, 1 meter breed) wordt vertrapt als een madeliefje.

Aan kop van de kudde rijdt een man in een Astana-shirt. Zijn naam is De Baas. Hij keurt de stampende buffels om hem heen geen blik waardig. Doet alsof hij doof, stom en blind is voor hun smeekbedes.

Toerist

Vijf jaar geleden, ergens op een col boven Monaco. Ik kijk naar beneden. Een paar haarspelden onder me rijdt een man in het zwart. Zo te zien heeft hij er goed de sokken in. Ik glimlach. Schattig, zo'n veredelde toerist die een col oprijdt alsof zijn leven er vanaf hangt.

Twee bochten later zie ik hem opnieuw. Hij lijkt dichterbij te zijn gekomen. Ik frons mijn wenkbrauwen. Het zal wel toeval zijn. Ik schat de afstand vast verkeerd in.

Vloek

Nog een bocht later: niks toeval, niks verkeerde inschatting. De man in het zwart loopt op me in. Wat krijgen we nou? Ik zet aan. Even staan, tandje erbij, laten zien wie de baas is. Al is het maar voor mijn eigen gemoedsrust.

Hartslag loopt op, ademhaling versnelt. Steiler stukje - nog even doorhalen en dan zitten. Bocht naar links: uitzicht op de weg beneden me. Daar zal die man in het zwart nog lang niet zijn. Die is vast gebroken.

Ik hoef er niet eens voor te kijken. Ik doe het toch, vanuit een ooghoek. En daar rijdt hij - genaderd tot op een paar honderd meter. Ik vloek.

Koers

Nog maar een tandje erbij. Zweet breekt me uit. Ik rits mijn shirt open. Grimas. Dit is geen training meer, dit is koers. Hoe lang is het nog naar boven? Drie kilometer? Vier? Veel langer kan het toch niet zijn? Toch?

Nog maar eens staan. Harken, harken, harken. Ik hoor mijn gierende adem echoën als ik door een tunneltje rijd. Ik durf niet achterom te kijken. Op een lang recht stuk doe ik het toch. Zeventig meter voorsprong heb ik. Meer niet.

Knik

Daar is de top. Ik zie de zendmast al staan. Ik knijp mijn ogen dicht. Alles nu. Alles. Ik rochel en spuug een klodder slijm. Geen kracht meer - de fluim blijft aan mijn kin hangen. Ik hoor iets achter me.

Ritmisch gehijg, gezoem van bandjes. Ik pak mijn stuur beet in de beugels en sleur mezelf richting top. Het zal me toch niet gebeuren dat ik word ingehaald door een zwarte pannenkoek.

Het gebeurt me toch. Vijftig meter voor de top van de col komt hij voorbij. Als hij me passeert, kijken we elkaar aan - heel even maar.

Hij knikt, ik schrik. De man in het zwart is de man die ik normaal gesproken alleen op tv zie in het geel. Ik ben er zo van ondersteboven dat ik vergeet terug te knikken. Op de top rijdt hij door, ik stop om bij te komen van de schrik.

Geschrokken

Terug naar Monaco, naar het eerste weekend van een Tour waarin de man in het zwart zich waarschijnlijk nooit meer in het geel gaat hijsen. Niet dat de kudde zich daar iets van aantrekt. Meer dan ooit tevoren is The Boss de baas.

Ik sta tegen een hek, honderd meter na de finish. Ik zie de kudde op me afkomen. Ontsnappen is onmogelijk. Vlak voordat ik onder de voet word gelopen, geef ik De Baas een knikje.

Hij vergeet terug te knikken. Geeft niet, denk ik terwijl ik tegen het asfalt smak. Hij is vast een beetje geschrokken.