Voetbal is dood. Leve El Presidente

94 Miljoen, 67 miljoen, 35 miljoen. El Presidente koopt en koopt en koopt. Net zolang tot de wereld aan zijn voeten ligt. Net zolang tot de wereld hem murw geslagen toejuicht.

Ik heb hem ooit wel eens gezien in een Spaans praatprogramma. Florentino Peréz, presidente de Real Madrid, stond er onder in beeld. Het was aan het einde van zijn vorige regeerperiode als voorzitter van De Koninklijke.

Als hij sprak, was de rest van de aanwezigen oorverdovend stil. Hij lachte welgeteld één keer: om een grap die hij zelf maakte. Het klonk als hysterisch gehinnik. Ik kreeg er rillingen van over mijn rug.

Slechterik

Peréz had de slechte in een James Bond-film kunnen zijn. Zo eentje die de wereld wil veroveren met een hyperingewikkeld plan vol raketten, dollars en een leger mannetjes met witte pakjes.

Zo’n man met een bochel die hysterisch lachend de grote grijze poes op zijn schoot aait bij iedere gelukte fase van zijn masterplan. Kaká gekocht: hahahahahahahaahahaaaaaahahhaaaa! Cristiano Ronaldo gekocht: hahahahahahahahahaaaahahaaaa! Villa gekocht: hahahahahahahahahahahahahaaaaaa!

Het maakt niet uit hoeveel alles kost. Geld is no problemo. El Presidente heeft zoveel geld dat hij het allang niet meer telt. Bovendien is het geheim. De laatste journalist die geprobeerd heeft uit te spitten hoeveel peseta’s er op de bankrekening van El Presidente staan, is nu een karkas op de bodem van de piranhavijver in een buitenhuis in de heuvels boven Madrid.

Geen keus

Arme Kaká, arme Cristiano, arme Villa, arme al die andere zielen die hij de komende weken nog naar Madrid beveelt. Ze hebben geen keus. Als El Presidente iets wil, dan krijgt hij het. Hoe Kaká ook heeft gesmeekt bij die andere presidente Silvio Berlusconi: hij moest naar Spanje. Cristiano Ronaldo: idem dito. Dacht dat hij voor de rest van zijn leven in Manchester mocht blijven na seizoenen vol goals en trucjes, maar ook hij moet voortaan iedere dag zo’n wit pakje aantrekken.

Net als al die andere vedetten die sneuvelden in Madrid tijdens de vorige regeerperiode van El Presidente, in de uitvoering van het vorige masterplan (codenaam: Galacticos) om de wereld te veroveren. Hoe heetten ze ook alweer, de jongens uit de vorige generatie witgeklede marionetten? Een paar Engelsen in ieder geval. Zo’n jochie met een geweldige rechtervoet en een kinky kapsel. David nog wat. Nooit meer wat van gehoord.

Lovehandles

Net als zijn maatjes Michael Owen en Steve McManaman. En dan was er nog zo’n Braziliaantje met lovehandles. Grootgeworden bij PSV, van alles en nog wat gewonnen bij Barcelona, Inter Milan en het nationale elftal, maar daarna uitgeknepen door El Presidente. Net zolang totdat er niets meer van zijn talent over was.

Het plan is nog lang niet volbracht. De vorige keer liep het in de soep. Dit keer koopt El Presidente gewoon iedereen. Ribéry, Deco, Fabregas, Xabi Alonso en nog honderden anderen staan er op zijn lijstje. Barcelona een concurrent? Welnee. El Presidente koopt gewoon alle spelers. En als het moet ook nog de trainer, de terreinknecht en de toiletjuffrouw. Of de supporters en het stadion.

Waar El Presidente al die mensen kwijt moet is een raadsel, maar zijn theorie is simpel: beter op de bank of de tribune van Real, dan in het veld bij de tegenstander. En dus koopt en koopt en koopt hij. En dus lacht en lacht en lacht hij. Hahahahahahahahaaaahahahahaaa! Rillingen over mijn rug.

Voetbal is dood. Leve El Presidente.