Werknemer van de Maand

Waak voor onderschatting! Wee de hoogmoed! Of we nu tegen IJsland, Andorra, Liechtenstein of Vaticaanstad spelen: met de billen bij elkaar.

Het IJslands voetbalelftal: een paar vissers, een postbode, een part time timmerman als linksback en een sneeuwscooterverkoper in de spits. Veel meer is het niet. Maar ze zijn niet te onderschatten.

Wat zei Bert van Marwijk ook alweer? 'Wij nemen IJsland heel serieus, ik zeker.' En: 'Wij willen hier winnen, maar zo gemakkelijk gaat dat niet.'

Nee, spot niet met timmermannen en postbodes. Kleine landen bestaan niet: het is een cliché dat in iedere kwalificatiecampagne zo vaak terugkomt dat je het nog bijna gaat geloven ook.

Tijdverspilling
Veel mensen vinden die kwalificatiewedstrijden tegen voetbaldwergen onnodige tijdverspilling. Ik niet. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik hou van elftallen vol amateurs. Andorra is mijn favoriet. Zo'n team waarin voorstoppers met buikjes en lovehandles negentig minuten lang op zoek zijn naar de dure achillespezen van de spits die ze normaal alleen op tv zien.

Waarin de plaatselijke slager rechtsbuiten staat omdat hij de burgemeester c.q. coach regelmatig een biefstuk onder de toonbank doorschuift. Waarin de corners worden genomen door die ene gozer die ooit nog eens een blauwe maandag heeft meegetraind met een Spaanse derdedivisionist.

Stel prutsers
Voor dikbetaalde vedetten is er niets ergers dan spelen tegen een stel prutsers. Je kunt alleen maar verliezen. Marco van Basten heeft nog nachtmerries van de voorstoppers van Malta, Cyprus en San Marino. Schop na schop na schop kreeg hij, en als hij eens scoorde dan haalden zijn kwelgeesten hun schouders op.

Of ze er nu drie, acht of dertien om de oren kregen: hun wedstrijd was allang geslaagd. En die voor het handjevol toeschouwers op de tribune ook. Die waren al in extase toen de postbode een paar seconden smokkelde door te treuzelen bij een inworp.

Moet de hemel zijn trouwens - supporter zijn van een voetbaldwerg. Nooit zeiken over tactiek of de oplossing van het spitsenprobleem. Nooit ontevreden als er niet genoeg tikkie-takkie-combinaties zijn. Gewoon lekker naar voetballen kijken en hopen dat je eigen keep er minder dan dertig om zijn oren krijgt.

Heroïsch gelijkspel
Het mooiste is natuurlijk als een kleine landje een heroïsch gelijkspel uit het vuur sleept. Of zelfs wint. Heel soms gebeurt het. Niet alleen verwende sterspelers uit Portugal, Italië of Spanje vergeten wel eens dat ook een voetbalwedstrijd tegen een dwerg met 0-0 begint.

Nederland heeft ook ooit in Wit-Rusland verloren. En gelijkgespeeld tegen Egypte - op een WK nog wel.

Cricket
Nederland won van IJsland. Logisch. Wij zijn groot, zij zijn klein. Dat is niet altijd zo. In de meeste andere sporten zijn wij zelf klein. Cricket bijvoorbeeld. Een paar dagen geleden speelden we op het WK.

Tegen Engeland, op Lord's - zoiets als Wembley voor voetballers. Het zou een traditioneel inmaakpotje worden. De uitvinders van de sport tegen een stelletje oranje amateurs. Een renpaard tegen een hobbelpaard.

Hobbelpaard
1,3 Miljard toeschouwers zagen hoe het hobbelpaard won. Ik was er één van. De Engelse spelers werden de dag erop afgemaakt in de Britse kranten. 'Hoe kunnen jullie verliezen van een land met 7 cricketvelden en 5000 spelers - inclusief vrouwen?'

Of: 'In het Nederlandse team spelen een skiër, een deurwaarder en een 37-jarige marketingmanager. En een man die bij de Burger King in Den Haag werkt.' Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Van cricket heb ik geen verstand, maar ik ben onmiddellijk fan geworden van ons nationale team. Hoera voor het hobbelpaard! Geef ze een lintje. Allemaal. En maak die Burger King-batsman onmiddellijk Werknemer van de Maand.

Sportvedetten
Door die ene overwinning voelde ik me zowaar even Andorrees of IJslander, na een overwinning op een stel sportvedetten die stuk voor stuk meer waard zijn dan ons totale Bruto Nationaal Product. De hemel was even dichterbij dan ooit.