Jiskefet en de Jostiband

AMSTERDAM - Precies een jaar geleden belandde ik op een verjaardag in een discussie met een diehard Songfestivalfan. Inzet: de vraag wat het Songfestival nu eigenlijk was. Hij noemde het topsport, ik Jiskefet meets Jostiband.

De discussie duurde de hele avond, maar we kwamen er niet uit. Hij begreep mij niet, ik begreep hem niet. Vooral niet nadat hij had verteld dat hij vroeger fan was van Gary Lineker, de spits van het Engelse voetbalelftal en de man van de mooiste voetbalquote ooit: ‘Voetbal is een simpel spel. Tweeëntwintig man rennen negentig minuten lang achter een bal aan en aan het eind winnen de Duitsers.’

Ik vond ze compleet niet bij elkaar passen, Gary en het Songfestival. Maar volgens de fan was de combinatie volkomen logisch. Het Songfestival, zo zei hij, is niet meer dan voetbal met liedjes. Hij raadde me aan eens naar het festival en de aanloop ernaartoe te kijken alsof het een Europees Kampioenschap Voetbal was. Daar moest ik hard om lachen. Zei dat ik niet geloofde dat ik dat kon. Maar dat ik het zou proberen. En dus heb ik dit jaar mijn natuurlijke drang tot zappen onderdrukt wanneer ik zingende glitterpakjes op mijn tv zag.

Zestien miljoen bondscoaches
Ze zeggen wel eens dat Nederland zestien miljoen bondscoaches heeft. Dat geldt voor voetbal, maar tot mijn stomme verbazing ook voor het Songfestival. Nooit geweten dat het volk zeggenschap heeft over wíe we sturen (de opstelling) en met welk liedje (de tactiek). Zo beslisten wij dat drie zwaaiende zonnebankbruine permanentjes met glimmende pakken de oranje eer zouden verdedigen.

Maar in de aanloop naar het festival viel één van de sterspelers af. Er was een hoop commotie over. Het kwam me bekend voor. De Seedorf van het Songfestival heette Geer. Hij werd vervangen door een jong talent. Later schopte spelverdeler Goor nog wat stennis over een optocht om een gemeenschappelijke vijand te creëren. Goed voor het groepsgevoel, weet je.

Naïef
De verwachtingen waren traditioneel hoog. Het stond vast: we gingen ver komen. Ik moest toegeven dat het me sterk deed denken aan de manier waarop we naar een EK Voetbal afreizen. Met de dag dat de finale in Moskou dichterbij kwam, werden we beter. Maar die finale haalden we niet. Op het moment dat de prijzen werden verdeeld, was het Hollandse driehoekje al uitgezwaaid. De analisten waren het erover eens: leuk gespeeld, maar zo naiëf. Zo Hollands.

Nee, dan de Duitsers. Smeriger kon bijna niet. Die haalden als echte toernooispelers alles van stal. Tieten, trash en valse tonen – alles voor het resultaat. Want op die manier gewinnt man das Songfestival nun einmal. Zo hebben ze ook al weet ik hoeveel voetbalkampioenschappen gewonnen.

Gegoochel
Aan het einde van de avond werd het Grote Klassement tevoorschijn getoverd en begon het gegoochel met punten. Tegen die tijd was ik volledig om. Urenlang valse Oostblokliedjes van valse Oostbloknichten kijken was dan wel een verschrikking, maar dat is een voetbalwedstrijd tussen Azerbeidzjan en Litouwen ook. De conclusie: Songfestival is gewoon voetbal.

Die conclusie hield welgeteld drie minuten stand. Toen werd duidelijk dat Duitsland nauwelijks een punt kreeg. Noorwegen won, de toernooispelers bij uitstek eindigden als twintigste. Dat zou in voetbal nooit kunnen. Vraag het Gary Lineker maar. Dus Songfestival topsport? Onzin. Gewoon Jiskefet meets Jostiband.