De paria van het vissersdorp

Oh, ongelukkige Andrés Escobar. Een eigen goal kostte hem zijn eigen leven. Misschien had hij nooit moeten terugkeren naar Colombia. Had hij beter in Amerika kunnen blijven, of een hele, hele lange vakantie op een heel stil strand op de Bahama's genomen.

Twaalf kogels kreeg Andrés Escobar bij terugkomst in Colombia. Geen Colombiaan die er mee zat. Escobar was de paria van een natie. Had hij maar niet in eigen doel moeten schieten.

Het was dankzij hem dat Colombia al in de poulefase van het WK in de Verenigde Staten werd uitgeschakeld. Op zijn begrafenis weende alleen zijn moeder, prevelend dat haar Andrés het niet expres had gedaan.

Paria numero uno
Escobar is al vijftien jaar dood. Maar bij iedere eigen goal denk ik aan hem terug. Vooral als het er eentje is met gevolgen. Vooral als het er eentje is die de maker ervan bombardeert tot paria numero uno.

Toen Volendam-verdediger Gerry Koning zondag de bal in eigen doel schoot, kon ik maar één woord denken: Escobar.

Groter dan
Oh, ongelukkige Gerry Koning. Het had zo mooi kunnen zijn. Elf Volendamse jongetjes die tegen alle verwachtingen in zouden overleven in de hoogste competitie van het land. Een jongensboek.

En natuurlijk droomde ook Gerry Koning van een hoofdrol. Dat hij in de slotminuut mee naar voren zou gaan bij een corner om de beslissende goal te forceren.

Dat de bal naar hem toe zou zweven. Dat hij zou afzetten. Dat hij zou vliegen. Dat hij zou omhalen. En dat de bal in de bovenhoek zou verdwijnen.

Hij zou de held van het dorp zijn. Voor altijd. Groter dan Arnold en Gerrie Mühren, groter dan Wim Jonk, Jantje Smit, groter dan BZN, ja zélfs groter dan Melvin Platje.

Nachtmerrie
Maar bij het omdraaien van de laatste pagina van het jongensboek van Gerry Koning bleek hij een andere hoofdrol te spelen. Die beslissende goal scoorde hij. Maar in het verkeerde doel.

Hij liep ongelukkig tegen de bal aan en zag het onding tot zijn ontzetting achter zijn keeper verdwijnen. Gerry kneep zichzelf in zijn arm. Hoopte, bad, smeekte dat hij wakker zou worden. Maar de nachtmerrie was echt.

Rotte vissen
Hoe zou Gerry in Volendam worden ontvangen? In zijn eigen dorp? Volendam is Colombia niet, maar van twaalf rotte vissen in zijn bed zou ik niet opkijken. En hoe moet hij over straat? Iedereen wijst hem na. 'Kijk, daar heb je 'm, de man die ons uit de eredivisie kieperde.'

Zou hij nog naar de buurtsuper durven? Naar de slager, naar de bakker? Zou hij nog de moed hebben om een biertje te bestellen op De Dijk? Of wordt er achter zijn rug in gespuugd? In gepist? Of nog erger? Zou hij nog door het dorp kunnen lopen zonder over zijn schouders te kijken? Zou hij zich nog in de buurt van diep, donker water durven te begeven?

Oh, ongelukkige Gerry Koning. In de catacomben van De Vijverberg, ver na afloop van de wedstrijd tegen De Graafschap, mompelde hij dat 'het een lange reis naar huis' zou worden. Misschien is dat maar goed ook. Die reis kan niet lang genoeg zijn, Gerry. Dat stille strand op de Bahama's is zo'n gek idee nog niet.