De wondersloffen van Melvin

Jarenlang zocht ik ze. Ik probeerde honderden voetbalschoenen, maar het waren nooit de goede. Nooit vond ik de schoenen die me opdroegen naar de plek te gaan waar de bal zou vallen. Nooit speelde ik op kicksen die de bal de winkelhaak injoegen zonder dat ik het wist. Nooit had ik wondersloffen.

Dagenlang doolde ik tussen de schoenenrekken in sportwinkels. Ik bezocht iedere rommelmarkt of garageverkoop, deed stiekem de schoenen van de topscorer van de D1 aan toen hij onder de douche stond en speurde in het plaatselijke sufferdje naar de woorden 'wondersloffen te koop'. Iedere voetbalwedstrijd luisterde ik naar mijn schoenen. Ze zeiden nooit iets.

Toen ik een jaar of zeventien was, gaf ik het op. Mijn Imelda Marcos-achtige voetbalschoenengarderobe verruilde ik voor een fiets. Want bij afwezigheid van wondersloffen verliep mijn voetbalcarrière bepaald niet zoals die van Sjakie uit de strips die ik stuk las.

Schoenen
Net als ik kon Sjakie ook niet voetballen. Zijn onnavolgbare schijnbewegingen, zijn stortvloed aan doelpunten, die onmogelijke afstandschoten die hij als invaller in de allerallerallerlaatste seconde van de blessuretijd scoorde: hij had alles te danken aan zijn schoenen.

Oude, versleten kicksen uit het jaar nul, die ooit om de voeten van een zwartwitheld genaamd Voltreffer Vick hadden gezeten. Sjakie Meulenmans was geen held op sloffen. Hij was een gewoon jongetje op heldensloffen. Maar helaas bestonden Sjakie en die heldensloffen alleen in stripboeken.

Dácht ik.

Platje
Sinds kort heb ik weer hoop. Eigenlijk vanaf het moment dat ik die naam hoorde: Melvin Platje. Die is te mooi om echt te zijn. Zijn naam lijkt te zijn verzonnen door een tekenaar van een voetbalstrip. Net als die van zijn Volendamse ploeggenoten.

Paul Kok. Gerry Koning. Henny Schilder. Bas Ent. Paul de Lange. Ze passen naadloos in het rijtje Rick van Houten, Daan de Wilde en Piet Blauw - ploeggenoten van Sjakie in de strips.

Sjakie en de Wondersloffen
Dat hoofd van Melvin: het lijkt getekend. Guitige oogjes, olijk kuifje, ontwapenende glimlach. Zijn uitspraken lijken rechtstreeks uit Sjakie en de Wondersloffen te komen.

Hij jokt niet over een handsbal, hij luistert naar de trainer als die zegt dat hij beter op de bank kan beginnen, hij haalt zijn schouders op als hem gevraagd wordt wat er nu eigenlijk door hem heenging toen hij die bal in de kruising roste.

Carrière
En dan zijn carrière. Wie hem in de warming-up ziet hannesen, vraagt zich af waarom hij in godsnaam bij een club uit de eredivisie speelt. Iedere bal springt van zijn voet, hooghouden kan hij niet en trucjes al helemaal niet. Als hij door zijn trainer in de ploeg wordt gewisseld, huppelt hij als een jochie van een jaar of twaalf het veld in.

Hij doolt doelloos rond over het gras; struikelt over zijn veters, losse polletjes en de zijlijn. Tot dat ene moment. Het moment dat hem lijkt te worden ingefluisterd door zijn schoenen. Ze dragen hem naar die ene plek, waar niemand staat behalve hij.

En als de bal komt, denkt hij niet na. Dat doen zijn schoenen voor hem. Een fractie van een seconde later hangt de bal in de winkelhaak en heeft Melvin wéér een beslissende goal gescoord.

Ongeloofwaardiger
Zijn verhaal wordt met de week ongeloofwaardiger. Melvin is de supersub die Volendam hoogstpersoonlijk in de hoogste divisie houdt met zijn ongeloofwaardig mooie goals. Melvin is Sjakie. In de laatste minuut van de laatste wedstrijd van het jaar redt hij Volendam straks van de ondergang.

Volgend jaar wordt hij gekocht door Real Madrid en wint hij de Champions League. Uiteraard door een omhaal in de blessuretijd van de finale. Daarna wordt hij geselecteerd door Trainer Van Marwijk en benut hij de beslissende pingel in de finale van het WK in Zuid-Afrika.

Er is geen twijfel mogelijk. Melvin heeft de wondersloffen gevonden.