Onderbroek op het hoofd van Louis

'WIJ ZIJN DE BESTE VAN ALKMAAR! EN WIJ ZIJN DE BESTE VAN EINDHOVEN! EN VAN ROTTERDAM! EN VAN - JAWEL MENSEN - WIJ ZIJN DE BESTE VAN AM-STER-DAM!!!'

Ik had het hem echt gegund. Louis van Gaal op een statig balkon in de Alkmaarse binnenstad, met een microfoon in zijn hand en een fles of drie champagne achter de kiezen.

En daarna een afterparty met zoveel alcohol dat hij zijn eigen naam zou vergeten. Even geen ruzie met de media, geen tactisch blablabla, geen paranoia onder zijn schedeldak.

Alleen maar hiep-hiep-hoera. Lekker straalbezopen een lange neus trekken naar al die andere clubs. Naar al die mensen die hem dat kampioenschap zo misgunden. Naar al zijn vijanden. Naar de rest van de wereld.

De beste
Jaren geleden mocht hij even. Met overslaande stem bombardeerde hij Ajax tot beste van Eindhoven, Rotterdam en de wereld. De roodwitte menigte onder hem verdronk in zijn woorden. Louis ging totaal op in zijn rol als volksmenner, de ogen bloeddoorlopen van de drank en de euforie. Niets had hij aan zijn hoofd.

Hij verloor zichzelf. De perfectionist in hem was even dood. Later kreeg hij dezelfde kans in Barcelona. Daar was zijn optreden al iets minder overtuigend.

Hij riep nog wel een paar keer 'Bar-ça!' en hitste de Catalaanse nationalisten op, maar zijn stem sloeg niet één keer over. Hij was erbij met zijn hoofd. Iets in hem was de pilonnetjes voor de training van de dag erop al uit aan het zetten.

Pissig
Zaterdag had AZ kampioen moeten worden. Dat lukte niet. Van Gaal was op zijn zachtst gezegd pissig. Dat hij een dag later alsnog kampioen werd, leek hem nauwelijks iets te kunnen schelen. Met een paar honderd supporters vierde AZ een feestje op een parkeerplaats bij het stadion, Van Gaal vertoonde zich amper op de voorgrond.

Hij liet zijn spelers wat aanhossen, liet zich een keer knuffelen door Dirk Scheringa, en dat was het. Het leek of hij beland was op een feest waarop hij niemand kende.

Tegen verslaggevers mopperde hij over de wedstrijd van de dag ervoor. Over de afwezigheid van een microfoon om het gepeupel onder hem toe te spreken. En hij had het al over volgend jaar. Over doorselecteren. Weg met de zwakkelingen in zijn selectie.

Toevalsbal
Arme Louis. Immer gekweld door zijn grootste kwelgeest: de perfectionist in hem. Hij legt de lat zo hoog dat hij er nooit meer overheen kan springen. Niets is meer goed genoeg. Kampioen worden op zondag is geen reden voor feest, simpelweg omdat hij ook kampioen op zaterdag had kunnen worden.

Stomme Büttner
Kampioen worden met een serie van 28 ongeslagen wedstrijden is geen reden om hossend op een balkon te staan - het hadden er ook 29 kunnen zijn. Of 30. Van Gaal stond zondagavond niet te lallen met zijn onderbroek op zijn hoofd en zijn schoenen vol met bier, alleen maar omdat een jochie van Vitesse op zaterdagavond een toevalsbal achter zijn keeper schoot.

Ik had het hem zo gegund. Stom Vitesse. Stomme Büttner met zijn stomme toevalstreffer. Stomme spelers die bezweken onder de druk van het naderende kampioenschap. Stomme media. Stom publiek. Stomme scheidsrechters. Stomme KNVB. Stom Amsterdam. Stom Eindhoven. Stom Rotterdam. Stomme allemaal. Stomme wereld. Stomme zichzelf.

Nieuwe kans
De kans is verkeken. Louis gaat niet meer los. Ook niet op de zondag dat het officiële AZ-feest in de binnenstad van Alkmaar gepland staat. En zeker niet als zijn ploeg eerder die dag verliest van Ajax.

Volgend jaar nieuwe kans. Maar alleen als AZ alles wint. 34 Wedstrijden - 102 punten. Plus de beker. En de Champions League. Ik gun het hem. Echt, ik gun het hem. Zelfs Louis van Gaal heeft recht op een onderbroek op zijn hoofd.