Roda-geel bestaat niet

Nooit geweten dat er zoveel kleuren geel waren. Ik dacht dat we er wel uit waren toen we na weken van discussies, twijfel en marathonsessies op meubelboulevards voor geel op de huiskamermuur hadden gekozen. Niet dus. Want er is een groot verschil tussen geel en geel.

Zandgeel, okergeel, Indisch geel, citroengeel, Lancaster geel, Saharageel, banaangeel, geelgeel. De lijst is eindeloos. Mijn vriendin kwam elke keer met een andere geel aanzetten. Ik had het allang opgegeven. Van mij mocht ze erop smeren wat ze wilde.

Ik zag het verschil niet tussen al die gelen. En uitleggen kon ik het al helemaal niet. Van de week hoorde ik mezelf het geel op de muur aan een vriend uitleggen als 'Roda JC-geel'. Ik schrok ervan.

Harm van Veldhoven
Roda-geel: dat wil geen mens op zijn muur. En ik ook niet. Ik wil geen muur die me doet denken aan gapende gaten op de begroting, falende fusies, kapotgetrapte stoeltjes op het veld en spelers die met elkaar op de vuist gaan.

En vooral: ik wil geen muur die me doet denken aan Harm van Veldhoven, trainer van de stervende club. Het schijnt dat Roda die man heeft opgeduikeld in Beerschot. Waarom - dat is een mysterie. Misschien dat hij de enige was die nog aan de slag wilde in Zuid-Limburg.

Schreeuwen
In het begin kon ik om Van Veldhoven lachen. Een clown vermomd als trainer. Hij zette een geweldige persiflage neer van een geplaagde coach. Thuis had hij maandenlang fronsende blikken in de camera geoefend en zijn ik-wijs-mijn-rechtsback-waar-hij-moet-staan-houding geperfectioneerd.

Elke ochtend na het tandenpoetsen even een kwartiertje schreeuwen in de spiegel van de badkamer, met zijn vingers rond zijn ogen: 'Scheids, je moet een bril! Scheids, je moet een bril! Scheids, je moet een bril!'

Rotzakken
Langs de lijn bracht hij al het geoefende in praktijk. Hij schreeuwde moeilijke trainerswoorden vanuit de dug-out, strooide met wegwerpgebaren en meldde de scheids bij iedere beslissing dat hij een bril nodig had. Na de wedstrijd was hij zo mogelijk nog beter.

Hij zuchtte diep bij lastige vragen van journalisten, ging tekeer tegen zijn spelers of stelde na wéér een kansloze nederlaag dat hij 'een goed Roda' had gezien. Het hoogtepunt was zijn complottheorie. Alle scheidsrechters van Nederland hadden het op zijn ploeg voorzien. Rotzakken. Ze wilden Roda de eredivisie uit hebben. Om Harm te pesten. Om hem terug naar België te sturen.

Was het maar waar.

Carnaval
Iedere club krijgt de trainer die het verdient. Het is geen toeval dat Harm van Veldhoven in Kerkrade terecht is gekomen. Wat de bestuurders, de technische staf, de spelers en de supporters daar doen is carnaval vieren.

Het hele jaar door. Iedereen is vermomd. Of het nu als spits, als directeur of als trainer is. Het enige dat ontbreekt zijn de sloten bier en de schlagers door de luidsprekers.

Verkleedvriendjes
Ik lach er allang niet meer om. Het carnaval in Kerkrade is niet om te lachen. En zeker niet iets om op je muur te schilderen. Ik probeer het Roda-geel uit mijn systeem te bannen.

Om niet aan Harm van Veldhoven en zijn verkleedvriendjes te denken als ik thuiskom of 's ochtends gapend de trap af loop. Dat geel op de muur is geen Roda-geel. Ik heb het mijn vriendin gevraagd: het is fresiageel.

Fresiageel. Fresiageel! Fre-si-a-geel! En wie het anders ziet, die moet een bril.