Honger naar pwè-puh-puh-pwèèè

Wat zou Nederland éénenvijftig jaar geleden hebben gedaan op zondagavond? Oudhollands ganzenborden met het bord op schoot? Punniken met het bord op schoot? Naar een krakende radio luisteren met het bord op schoot?

Misschien, héél misschien, aten mensen éénenvijftig jaar geleden op zondagavonden helemaal niet met het bord op schoot. Raar idee, maar vroeger deden ze wel meer rare dingen. Ik probeer het me voor te stellen, maar ik krijg het niet op mijn netvlies.

Op een maandagavond: dat lukt me zonder problemen. Dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag: ja hoor. Maar een zondagavond zonder Studio Sport, dat is geen zondagavond. Dat lijkt er niet eens op.

Biologisch alarm
Iedere sportliefhebber kent het gevoel. Zodra Studio Sport begint, gaat er een biologisch alarm af. Je hoort de tune je oren, zelfs als de televisie nog niet aanstaat. Pwè-puh-puh-pwèèè - pwè-puh-puh-pwèèè - puh-duh-puh - puh-duh-pùùùùùh! Zelfs als je in het buitenland bent.

Ik herinner me zondagavonden in Italië, waar ik om zes uur stipt langs kanalen vol kortgerokte blondines zapte, wanhopig zoekend naar de enige blondine die ik wilde zien: Tom Egbers. Zondagavonden op een doodstille camping zonder elektriciteit in de Pyreneeën waar ik een moord had gedaan voor een 'komt-dat-schot' van Hugo Walker.

Een zondagavond in de Thaise rimboe, waar ik om klokslag zes ineens een onweerstaanbare drang naar Christine Aaftink, Salinero, John van Loen en de topscorerslijst kreeg.

Tafelmanieren
Studio Sport bestond zondag vijftig jaar. Generaties zijn er mee opgevoed. Het is het enige tv-programma dat heeft ingebroken in de tafelmanieren van een natie. Maar waarom eigenlijk? Ik heb het mezelf de hele week afgevraagd. Mijn hersenen gepijnigd waarom die biologische klok maar blijft tikken.

Waarom dat alarm ieder keer weer af gaat. Waarom ik om zes uur handenwrijvend met een bord - desnoods leeg - op schoot voor een kast met bewegende poppetjes ga zitten. Ik kwam er niet achter. Ik huppeldehuppel niet naar de tv om Jack van Gelder of Mart Smeets te horen oreren.

En ook niet omdat ik koste wat kost moet weten wie de Jumping Amsterdam of de korfbaltopper tussen DOS en Dalto heeft gewonnen. Is het voetbal? Maar waarom keek ik dan nog steeds toen de bal op Talpa rolde? Wielrennen dan? Ook niet - de koers volg ik op de Belg.

Tune
Pas zondag drong het tot me door. Het is de tune. Pwè-puh-puh-pwèèè - pwè-puh-puh-pwèèè - puh-duh-puh - puh-duh-pùùùùùh: het enige echte zondagavond bord-op-schoot-alarm. Of het nu de oude of de nieuwe versie is: in die paar tonen zit alles.

De hoop dat je club, renner of atleet gewonnen heeft. De angst voor weer een nederlaag. Het verlangen naar aces, goals, demarrages en flaters. De honger naar sport op het bord in je schoot.

Voor al die liefhebbers, voor al die hongerigen: het mooiste alarm dat er is: de ringtone. En dat er altijd zal blijven zolang er zondagavonden zijn.