Heimwee naar Colin Hendry

Badend in het zweet werd ik wakker, roepend om mijn moeder. Nachtmerries. En altijd die ene man. Die ene man zonder voortanden. Die ene man met die plakkerige witte haren. Colin Hendry.

Hoeveel jaar stond hij in het centrum van de Schotse verdediging? Tien? Twintig? Dertig? Een eeuw? Hij was er altijd. Hij was niet te missen. Die lange blonde haren, die puntige kin, die bloeddoorlopen ogen. Wat hij ook deed op het veld: voetbal was het niet.

Het leek er in de verste verte niet op. Hij zaagde in ledematen, hij hakte met zijn ellebogen, hij strooide met kopstoten. Zijn wedstrijd was pas geslaagd als de spits van de tegenstander buiten bewustzijn of bloedend van het veld werd gedragen.

Grimas
Je zou maar aanvaller zijn geweest en Schotland uit de koker zien komen. Spitsen durfden hun ogen niet meer dicht te doen, bang voor de tandeloze grimas van Colin Hendry op hun netvlies. Nachtmerries, hartkloppingen, stressaanvallen.

Generaties aanvallers gingen op zoek naar excuses om niet mee te hoeven doen tegen de Schotten. Plotseling speelde de knie toch weer op, hadden ze last van een ingegroeide teennagel of moesten ze afzeggen vanwege trieste privéomstandigheden (goudvis overleden).

Ritueel geslacht
Alles om niet ritueel te worden geslacht op een voetbalveld door Colin Hendry en zijn maatjes. Want Hendry mag dan de engste van het stel zijn geweest - ook zijn collega's van het Schotse abattoir doken op in menige angstdroom.

McLeish, McStay, McCoist, MacLeod, McCall, McKimmie, McPherson, McAllister - en nog zo'n stel Macs. Allemaal slagers met messen in de schoenen. Het deed je beseffen waar die grote M langs de kant van de weg zijn Big Mac-vlees vandaan haalde.

Gevreesd
Met Hendry aan de slinger van de gehaktmolen was Schotland jarenlang een gevreesde tegenstander. Ook al konden de meeste spelers de bal geen drie keer hooghouden - ze gingen iedere wedstrijd door de muur voor hun land. Ze vraten het gras op. Ze vraten hun tegenstander op. Ze vraten de scheidsrechter op. Zelfs zonder voortanden.

Winnen van Schotland was een prestatie waar een heel land trots op kon zijn. Waar spelers zichzelf voor op de borst konden kloppen. Waar kranten lyrisch over schreven. Waar televisiepresentatoren over volschoten. Waar kinderen het geloof vandaan haalden dat de Colin Hendry onder hun bed ook te verslaan was.

Voetbalpensioen
Zaterdag speelde Nederland tegen Schotland. Colin Hendry deed niet mee. Die is met voetbalpensioen. Het schijnt dat hij tegenwoordig een rij roestvrijstalen voortanden heeft laten aanmeten en dat hij een goedlopende slagerij bestiert in een gehucht op de Schotse hooglanden.

De vorige keer dat Nederland tegen Schotland speelde deed hij trouwens ook al niet mee. Dat was in 2003. Zes nul werd het toen. Dat was geen voetbalwedstrijd. Dat was een slachtpartij. Zaterdag werd het drie nul. De Schotten konden nog steeds geen drie ballen hooghouden. Maar in tegenstelling tot vroeger speelden ze als makke lammetjes.

Lakschoentjes
Ze mekkerden tegen de scheidsrechter, lieten zich aftroeven in duels en gaven goals weg alsof het kerstmis was. Ik vond ze een beetje zielig. Vooral die ene verdediger, die keer op keer als een dronken balletdanseres werd dolgedraaid door de oranje jongetjes om hem heen. Berra heette hij. Aan zijn voeten blonken glanzende rode lakschoentjes.

Ik kreeg zowaar heimwee naar Colin Hendry.