Sluiter weer terug van weggeweest

ROTTERDAM - Tennisser Raemon Sluiter keert zaterdag terug op de plaats waar hij halverwege de jaren negentig zijn eerste schreden zette in het profcircuit. In Hal 1 van Ahoy probeerde de Rotterdammer zich destijds als tiener te kwalificeren voor het ABN AMRO-toernooi.

© ANP

Na een loopbaan waarin hij in 2003 in zijn woonplaats de finale bereikte, en het afscheid in 2008 doet Sluiter een nieuwe poging.

Zijn comeback, een klein jaar geleden, volgde twaalf maanden nadat hij in Ahoy uitvoerig was uitgezwaaid. Het was een van de redenen dat toernooidirecteur Richard Krajicek er niet veel voor voelde Sluiter een wildcard voor het hoofdtoernooi te gunnen.

De tennisser had er begrip voor. ''Zeker omdat ik de afgelopen maanden niet veel heb kunnen doen. Dan schiet het niet op, in de eerste ronde tegen Djokovic.'' Sluiter zegt het met een lachje; zelfspot is hem niet vreemd.

Rosmalen

Zijn tweede tennisleven begon op achterafbaantjes waar hij kwalificaties moest spelen om aan futuretoernooien te kunnen deelnemen. In Rosmalen stuntte Sluiter door met een wildcard de finale te bereiken.

''Daar bleek dat ik tot heel wat in staat ben als ik maar fit ben. Maar vanaf september is het niet veel meer geweest.'' Hij werd ziek in de aanloop naar het Daviscupduel met Frankrijk, kwam nog een paar keer in actie maar bleef ook in december sukkelen.

''Na de Masters in Rotterdam was ik weer ziek. Ik bleef me maar slap voelen, maar er is niks gevonden.''

In Zagreb pikte Sluiter (31) afgelopen weekeinde de draad weer op. Hij verloor in de eerste ronde van de kwalificaties. ''Maar ik voel me in ieder geval goed fit. Ik zal nu gewoon ritme moeten opdoen.''

Debuut

Zaterdag in Ahoy is het vervolg, op bekend terrein: ''Ik zal er halverwege de jaren negentig mijn eerste partij hebben gespeeld. Tegen Hendrik Jan Davids, ik verloor.''

Vanaf 2001 was hij een vaste waarde in het hoofdtoernooi. In 2003 bereikte hij als nummer 72 van de wereld de finale waarin de Wit-Rus Max Mirnyi het feestje verstoorde.

Nu, zeven jaar later, zou een plaats in het hoofdtoernooi al reden tot vreugde zijn. ''Ik heb er zin in, maar ook als het niks wordt, ga ik door. Zeker tot diep in de zomer. Tot eind maart speel ik challengers in Europa. Daarna zien we het wel. Pas als ik na Rosmalen zou wegzakken op de wereldranglijst, zal ik mezelf moeten afvragen of ik nog verder wil.''