Waar is Mounir El Hamdaoui?

Het heeft wel iets weg van een mierenhoop. Het Marbella Football Center is dezer dagen een en al bedrijvigheid. Half voetballend Europa lijkt zich op deze plek voor te bereiden op de tweede seizoenshelft.

© ProShots

Russisch, Duits, Spaans, Frans, Nederlands, de voertalen zijn van Babeliaanse proporties, uit alle windhoeken zijn ze neergestreken in Andalusië. En, het moet gezegd, de omstandigheden zijn ideaal.

Grazige weiden, velden, een mild klimaat (hoewel de zon het nog laat afweten), er zijn slechtere plekken denkbaar om je te prepareren op weer een zware serie wedstrijden.

De trainingen van het Marokkaanse nationale elftal, dat zich voorbereidt op de Africa Cup later deze maand, trekken het meeste volk.

De bondscoach is een oude bekende. In een mengeling van Frans, Engels en Vlaams probeert Eric Gerets er een hechte eenheid van te smeden die straks de strijd met Tunesië, Niger en gastland Gabon aan zal gaan in de poulefase van de Africa Cup.

Marokko behoort steevast tot de favorieten, maar we moeten 35 jaar terug in de tijd voor de laatste eindzege van de 'Leeuwen van de Atlas'.

Kordate tred

Aan de trainingsarbeid zal het niet liggen. De 'Leeuw van Vlaanderen' laat zijn soortgenoten van de Atlas er flink aan trekken. Als op de andere velden de bedrijvigheid wegsterft, is er bij Marokko nog volop activiteit.

Met de handen op de rug is Gerets vooral aan het observeren, slechts heel af en toe grijpt hij in. Stoïcijns volgt de voormalige PSV-coach de trainingen, aan het eind stapt hij met kordate tred het veld af, waarna hij, contact zorgvuldig vermijdend, als eerste plaats neemt in de bus. Stonefaced kijkt hij toe hoe z’n pupillen worden ingesloten door de uitbundige fans.

Na elke sessie ontstaat er een vrolijk gedrang waar geen enkele international aan ontkomt. Iedere fan moet met iedere international op de foto, er wordt met vlaggen gezwaaid, uitzinnig gedanst, pas als de spelersbus helemaal uit het zicht is, keert de rust terug.

Ze zijn er allemaal. Van neo-international Nordin Amrabat tot Arsenal-ster Marouane Chamakh.

El Hamdaoui

Eén speler wordt gemist, Mounir El Hamdaoui. Er was even sprake van dat de bij Ajax in ongenade geraakte spits toch aan zou sluiten bij de Marokkaanse selectie, maar na overleg met direct betrokkenen kon Gerets maar één conclusie trekken.

Na een jaar zonder wedstrijden op niveau is de fysieke gesteldheid van de aanvaller niet toereikend genoeg voor een zwaar toernooi als de Africa Cup.

Inmiddels zingen weer allerlei namen rond van geïnteresseerde clubs, maar vooralsnog slijt de ooit zo aanbeden spits zijn dagen in Ajax 2. “Wat een kapitaalvernietiging”, verzuchtte Amrabat na de training van woensdag toen ik hem ernaar vroeg. En zo is het natuurlijk ook.

Twee onverenigbare karakters staan aan de basis van het conflict, veel meer is het niet. Alsof je alleen maar bevriend moet kunnen zijn om met elkaar samen te kunnen werken. De praktijk op elke Nederlandse werkvloer bewijst dat dat bijna nooit voorkomt.

Lange verbanning

En wat is er nu eigenlijk voorgevallen in de kleedkamer van Ajax? Ik blader de briefwisseling tussen beide kampen nog een keer door. "Da’s goed joh, de volgende keer geef ik de bal wel aan jou", heeft El Hamdaoui gezegd als reactie op kritiek van De Boer. En "Je hebt de pik op mij, je moet mij altijd hebben."

Ook het woord ‘putain’ (Frans voor hoerenjong) is gevallen. Niet netjes allemaal en zeker een reden voor een boete, maar toch niet voor een nu al een jaar lange verbanning uit kleedkamer 1?

El Hamdaoui mag dan over een dwars karakter beschikken, aan een trainer de taak om ook met dit type voetballer om te kunnen gaan. De voetbalwereld wemelt van minder inschikkelijke personen die je liever niet op je verjaardag uitnodigt, maar die binnen de lijnen wel het verschil kunnen maken.

Maar het kwaad is al geschied, een verzoening zit er niet meer in. Het wachten is nu op een club die El Hamdaoui uit z’n lijden verlost. Opdat deze soap snel tot het verleden behoort.