Janssen kwijnt weg in Arena

Een jaar nadat Johan Cruijff de handschoen oppakte om er vervolgens wild mee om zich heen te gaan slaan, toog ik verwachtingsvol naar de Arena om het jeugdige, frisse, frivole voetbal van Ajax te aanschouwen.

© Proshots

Althans, zo werd het mij door de Telecruijff voorgespiegeld. Onder Martin Jol en Rik van den Boog was het allemaal bagger, nu de omwenteling bijna voltooid is, is diezelfde bagger een heerlijk taartje geworden.

Want wat was het smullen woensdagavond. Vanaf minuut één zat ik op het puntje van m’n stoel, niets wilde ik missen van die prachtig geconstrueerde aanvalsgolven van de thuisploeg.

De dribbels van Eriksen, de voorzet van Boerrigter, het opstomen van Van der Wiel, het vernuft van Janssen, de koelbloedigheid van Sigthorsson en de wederopstanding van Sulejmani.

Afterparty

Dit allemaal gadegeslagen door de grote nummer 14 himself, die op 14 september ’s middags het feestje van z’n veertienjarige foundation al had gevierd en nu, zo rond 14 over half negen, aanschoof voor een spetterende afterparty.

De Telecruijff zal er deze ochtend ongetwijfeld heel anders over denken, maar het viel bitter tegen. Ok, Ajax had het meeste balbezit, maar dat is de kunst niet. Het gaat erom wat je met dat balbezit doet.

Verkeerde passes en keuzes wisselden elkaar in hoog tempo af, de kansen die Ajax kreeg, werden voor het overgrote deel ingeleid door knullig verdedigen van de tegenpartij. Op eigen kracht werd bijna niets afgedwongen. Eriksen liep zich constant vast en had veel te weinig oog voor z’n teamgenoten, de voorzet van Van der Wiel is ondermaats, van Sigthorsson ging amper dreiging uit en misschien kan iemand Sulejmani erop wijzen dat hij twee benen bezit.

Wittebroodsweken

Maar de grootste tegenvaller is de meest geroutineerde van het stel. Voordat na zeventig minuten doelloos voetbal de vijfde (zesde, zevende?) man het wisselbord omhoog stak, wisten we al welk nummer daarop zou verschijnen.

De relatie tussen Ajax en Theo Janssen verkeert nog in de wittebroodsweken, maar of het ooit uitmondt in een gelukkig huwelijk is zeer de vraag. Van regisseur is Janssen opeens controleur geworden, een rol die hem niet past. Nu doet hij met z’n risicoloze breedtepassjes nog het meest aan Jantje Peters denken.

Waar is de dreiging naar voren? Waar is de penetratie tot diep in de vijandelijke zone? Zelfs bij vrije trappen heeft hij een bijrol als aangever gekregen. Vertonghen, Alderweireld en Eriksen mogen de bal in de muur schieten, Janssen staat er onbewogen bij te kijken.

Hij mag alleen z’n fabuleuze traptechniek bij corners showen, voor de rest is het één grote wegcijfershow. Theo Janssen is opeens Woutje Brama geworden. Onze voetballer van het jaar kwijnt langzaam weg in de Arena. Dat doet pijn.