De HFC Haarlem was haar naam

Vandaag onttrek ik me voor één dag uit het sociale leven. De deur gaat op slot, de telefoon op stil, achter een bos geraniums ga ik zitten mijmeren over hoe mooi het had kunnen zijn.

© ANP

Nee, ik ben niet Leo Beenhakker, één uitkering verwijderd van z'n voetbalpensioen, ik ben maar een doorsnee voetballiefhebber die de pech heeft om supporter te zijn van een club die niet meer bestaat.

Omdat ik wel eens aanschuif bij Studio Ajax van AT5 denken veel mensen dat ik supporter ben van Ajax. Dat is een misverstand. De moeite van het sturen van hatelijke sms'jes of mailtjes naar aanleiding van een wedstrijd als FC Utrecht-Ajax kunt u zich besparen. 3-0 Of 0-3 doet me helemaal niks.

Het levert enkel een andere invalshoek op bij Studio Ajax, meer niet. Martin Jol of Frank de Boer, het zal wel. Mijn club krijg ik er niet mee terug.
Toen ik onlangs het boekje van Hugo Borst las over z'n haat-liefderelatie met Sparta kon ik meevoelen met hem.

Gapende wond

Als zo'n mooie, statige club als Sparta degradeert, snijdt dat door je ziel. Alleen: zijn club is er nog. Hij kan zich nog wekelijks amuseren, opwinden of ergeren met/over/aan de verrichtingen van zijn club. Die van mij verdween vandaag precies een jaar geleden door het afvoerputje. Verdampt. Alsof die trotse club van rood en blauw nooit bestaan heeft.

Tijd heelt alle wonden, luidt het spreekwoord, maar daar is in dit geval geen sprake van. Rond deze gapende wond is zelfs niet een begin van heling te ontdekken.

Nog steeds begrijp ik er niets van. Dat een club in het 121ste jaar van z'n bestaan zomaar ophoudt met ademhalen, is verbijsterend. Natuurlijk, er waren schulden, er was incompetent bestuur, maar als dat de maatstaven zijn voor opheffing, kunnen we de helft van alle profclubs wel opdoeken.

Waterspiegel

Er zouden meerdere clubs volgen, zo luidde de opinie een jaar geleden. Tot aan NOVA aan toe moest ik uitleggen dat ik dat nog maar moest zien. Ja, ze hadden het moeilijk de Veendammen en Fortuna Sittards van deze wereld, maar als ik een jaar na dato de ranglijst van de eerste divisie bekijk, staan ze er nog gewoon tussen.

Bijna wekelijks met nieuwe strafpunten, maar telkens als ze ten onder dreigen te gaan in het moeras is er een helpende hand die ze net weer boven de waterspiegel trekt. Een anonieme geldschieter, een gemeente, een sponsor.

Clublied

Dat is het grote verschil. Wij hadden geen helpende handen. In een totale sfeer van apathie en desinteresse ging mijn club ten onder. Kick Smit en Henk Hut draaiden zich om in hun graf.

De eerste profclub van Ruud Gullit en Arthur Numan verdween zo van de kaart. Komende vrijdag zingen we tijdens de reünie nog één keer het clublied uit 1889 in aangepaste versie.

En er was maar eene club
De HFC Haarlem was haar naam
En er was maar eene club
Haarrrrrrlem!!!!