Alleen Robben is onmisbaar

 In de schoen(en) van bondscoach Bert van Marwijk wist ik wel wat ik dit jaar op mijn wensenlijstje voor de Sint zou schrijven: De kans dat al mijn aanvallers volgend jaar juni fit zijn is klein, maar als één van hen het EK moet missen, laat dat dan niet Arjen Robben zijn.

© ANP

Zoals je bij een club met de bijnaam ‘FC Hollywood’ kon verwachten, ontstond in Duitsland recent een discussie over de vraag of Bayern München niet beter af is zonder Arjen Robben.

Terwijl de Nederlandse vleugelflitser dit seizoen door onder meer een liesoperatie nog geen handvol wedstrijden in actie kwam, staat Bayern na twaalf Bundesligaduels ruim bovenaan. Met indrukwekkend voetbal en dito doelcijfers bovendien.

Egoïsme

Robben hoefde dus niet meer terug te komen. Zo werkt het in de opportunistische voetbalwereld. Maar de Groninger maakt natuurlijk íedere ploeg beter, zelfs een Europees topteam dat zonder hem ook al prima draait.

Oké, Robben vergeet net wat te vaak om over te spelen. Maar daarbij is het nog de vraag of dat komt door karakterologisch egoïsme of simpelweg door een gebrek aan overzicht, wanneer hij met de bal aan de voet op volle snelheid ligt.

En juist als het gaat om dat laatste, zijn pijlsnelle dribbels richting vijandelijk doel, heeft hij vrijwel geen gelijke. In de Bundesliga niet, in Nederland niet . Zeker niet in combinatie met de uitstekende trap in zijn linkerbeen. Mondiaal beschikt alleen ’s wereld beste (Lionel Messi) over die kwaliteitencombinatie.

Naïef

En in het moderne voetbal is die combi steeds doorslaggevender geworden. Welk team, zeker op internationaal topniveau, laat zich nog door goed positiespel verrassen?

Coaches bereiden hun teams beter en beter voor op het strijdplan van de tegenstander. Ploegen verdedigen minder en minder naïef. Voetbal in de top is meer en meer een schaakspel geworden.

Alleen FC Barcelona zet de tegenstander dankzij het veelgeroemde positiespel nog regelmatig schaakmat. Maar dat zoiets nauwelijks nog lukt zonder een speler met de individuele kwaliteiten van Messi, laten de wanhopige pogingen daartoe van Ajax dit seizoen zien.

Het was ook één van de redenen dat het Nederlands elftal vrijdag niet van Zwitserland won. Tegen de Zwitsers, die inderdaad zo slecht nog niet waren, slaagde niemand bij Oranje er in een beslissende demarrage te plaatsen.

Titelkandidaat

Na dat duel zeiden verschillende spelers van Oranje dat het resultaat van het treffen met Duitsland van dinsdagavond nog weinig zou zeggen over de kansen van Nederland om volgend jaar zomer Europees kampioen te worden.

‘’Als we nu winnen, levert dat op het EK geen extra punten op’’, sprak Wesley Sneijder wat flauw. Hoewel zijn standpunt klopt, had de kleine regisseur ook kunnen zeggen: ‘’Arjen Robben is er nu niet bij, zonder hem zijn we geen titelkandidaat op het EK. Mét hem wel.’’

Alternatieven

Dat hij de naam Robben niet in de mond nam is begrijpelijk, want je wilt als teamspeler niet graag concluderen dat je voor het bereiken van dat ene, ultieme doel afhankelijk bent van de fitheid van één speler - zeker niet als je Wesley Sneijder heet en jij zelf niet die ene speler bent.

Uiteraard is ook Sneijder van onschatbare waarde voor Oranje (nee, ik ben het afgelopen WK nog niet vergeten), maar als hij wegvalt kan Rafael van der Vaart op zijn positie ook prima uit de voeten. Hetzelfde geldt in feite voor de rol van Robin van Persie, weliswaar ook een exceptionele speler.

Maar nu hij er tegen de Duitsers niet bij is, zal er met Klaas-Jan Huntelaar een andere meer dan geschikte topper op de spitspositie opgesteld staan.

Kuijt

Tussen de kandidaten voor de aanvalsposities van Oranje zit echter geen speler die dat extra wapen heeft waarover Robben beschikt. Tegen zijn dribbels op snelheid is geen verdediging bestand.

Daar kunnen ook de prima flank-alternatieven als Juventus-bankzitter Eljero Elia, de in Oranje teruggekeerde Ryan Babel of de momenteel revaliderende Ibrahim Afellay niet aan tippen. Dirk Kuijt is, eufemistisch gesteld, een ander type speler.

In de jacht op een Europese titel is bij Oranje, kortom, alleen Arjen Robben echt onmisbaar. En dat hij gedreven wordt door revanchegevoelens na zijn misser in de WK-finale tegen Spanje maakt hem alleen nog maar moeilijker te stoppen.

Laten we in Sintsnaam hopen dat bondscoach Van Marwijk aan Robben heeft gedacht toen hij zijn verlanglijstje in zijn schoen achterliet.