Lang leve het betonvoetbal

Dat Excelsior zondag met 0-2 van Vitesse verloor, was voor niemand een verrassing. Dat de Rotterdammers na zeven wedstrijden met één punt stijf onderaan staan eveneens niet. Toch kan het anders.

© ProShots

Excelsior-Trainer John Lammers zei na afloop van de thuiswedstrijd tegen de Arnhemmers dat hij zijn ploeg opdracht had gegeven druk naar voren te zetten. Na twintig minuten bleek dat plan al niets meer waard. Vitesse-beer Wilfried Bony was tweemaal geen strobreed in de weg gelegd en had de trekker doeltreffend overgehaald.

''Helaas spelen wij geen nintendovoetbal, waarbij je maar op de juiste knopjes hoeft te drukken en het verder vanzelf gaat'', constateerde Lammers. Leuke vondst, nintendovoetbal. Maar omdat John Lammers geen Co Adriaanse heet, zal het woord de Van Dale niet halen. En dat is maar goed ook. Dit Excelsior moet namelijk helemaal geen nintendovoetbal wíllen spelen.

Realisme

Natuurlijk, vorig seizoen legde de ploeg onder Alex Pastoor vaak fris voetbal op de mat - af en toe had het zelfs wat weg van nintendovoetbal. De knappe zestiende plaats en handhaving via de play-offs waren het gevolg. Maar het Excelsior van Lammers heeft niet meer de beschikking over spelers als Ryan Koolwijk, Daan Bovenberg, Jordy Clasie, Guyon Fernandez en Geert-Arend Roorda.

Hoe de Kralingers zich dan in hemelsnaam opnieuw moeten handhaven? Daarvoor is maar één oplossing: betonvoetbal. Lammers moet een voorbeeld nemen aan Wiljan Vloet, die het in het seizoen 2001-2002 aandurfde in Nederland-aanvalsland te kiezen voor het 'nieuwe realisme', een iets vleiender term voor hetzelfde afbraakspelletje.

Gehate ploeg

Onder aanvoering van Fred van der Hoorn vormde de ploeg kort voor het eigen strafschopgebied een betonnen muur, die veel tegenhield en vervolgens gokte op uitbraken via Mourad Mghizrat, Fabian de Freitas en Bart van den Eede, zo ongeveer de enige drie spelers die over de middellijn mochten komen.

''We gaan puur om te overleven. Het zal me dan ook worst zijn hoe de punten worden binnengehaald'', zei Vloet destijds voor aanvang van het seizoen. Och, wat kreeg hij de vaderlandse voetballerij over zich heen. Van trainers en spelers van tegenstanders tot de media; Den Bosch werd de meest gehate ploeg van de eredivisie.

Van Steensel

Maar speelde dat Vloet niet juist in de kaart? Meerdere gezamenlijke vijanden dienden zich op een presenteerblaadje aan en de strijdbaarheid en eensgezindheid bij zijn spelers namen met de week toe.

Het huidige Excelsior heeft geen knokkers zoals Den Bosch dat met Van der Hoorn en Jantje Michels wel had? Dan heeft u de elleboogstoot van Joost Broerse tegen Marco van Ginkel zondag niet gezien.

Broerse kan centraal in de defensie de Van der Hoorn van Excelsior zijn en dan mag de boomlange Leen van Steensel de rol van Van den Eede als spits op zich nemen - daar zingen de Excelsior-fans hem toch iedere week al naartoe.

Overleven

Edwin de Graaf heet Jantje Michels en Tim Vincken en Jason Oost zijn de Mghizrat en De Freitas van het nieuwe, betonnen Excelsior. Voilà, na 34 wedstrijden is een zestiende of zeventiende plaats verzekerd. Want, eerlijk is eerlijk, meer zit er ook met betonvoetbal niet in.

Zeker, ook ik houd van aanvallend voetbal, open wedstrijden en (minimaal) drie aanvallers (en heb een hekel aan elleboogstoten). Maar dat telt nu niet. Voor een club als Excelsior gaat het om overleven en niets dan overleven.

Dat Den Bosch destijds via de nacompetitie alsnog degradeerde, vergeten we er daarom maar even bij te zeggen.