De machtsovername

Eric De Vlaeminck was de keizer van de veldritwereld. Hij won maar liefst zeven wereldtitels. Eind jaren zeventig diende een potentiële troonopvolger zich aan: Roland Liboton.

© ANP

Door Rob de Haan

Liboton vertelt in zijn biografie dat hij oorspronkelijk een enorme fan was van De Vlaeminck. Hij vond het in eerste instantie dan ook geweldig dat hij in dezelfde crossen aan de start stond als zijn grote idool.

Toen Liboton een aantal opvallende successen boekte, merkte hij tot zijn spijt dat de houding van de oude De Vlaeminck ten opzichte van hem steeds vijandiger werd. De oude keizer was blijkbaar nog lang niet van plan om afstand te nemen van zijn troon.

Dictator

Liboton ging zich steeds meer ergeren aan de intimiderende houding van De Vlaeminck. Zelfs toen hij qua resultaten al lang niet meer de status van keizer verdiende, gedroeg De Vlaeminck zich in de veldritwereld nog als een dictator.

Veel renners en organisatoren luisterden slaafs naar hem. Liboton weigerde om nog mee te doen aan dit angstige kuddegedrag. De sfeer tussen de oude keizer en zijn troonpretendent werd steeds grimmiger.

Liboton en De Vlaeminck leken qua type renner niet erg veel op elkaar. Liboton hield van zware modderparcoursen. Een van zijn bijnamen was ‘De Moddergod’. De Vlaeminck was een acrobaat op de fiets. Hij kon bijvoorbeeld op sublieme wijze met zijn fiets over balken springen. De Vlaeminck hield echter juist niet van parcoursen met veel zware modderpassages.

Hoog startgeld

Liboton verdacht de oude keizer ervan dat hij zeer regelmatig wedstrijden op zware modderparcoursen meed, omdat hij wist dat hij daar zwaar zou kunnen verliezen van zijn potentiële troonopvolger.

Op een gegeven moment werd De Vlaeminck, doordat hij een zeer hoog startgeld kreeg aangeboden, toch overgehaald om te starten in een wedstrijd op een parcours dat hem totaal niet lag.

Liboton kende dat modderparcours juist perfect, aangezien hij daar vaak trainde. De jonge troonpretendent startte met het idee: ‘Vandaag zal ik hem een onvergetelijke nederlaag toebrengen.’

De Vlaeminck had een enorme offday. Al snel lag hij ver achter op Liboton. Door het hoofd van de jonge kroonprins spookte die middag een uitspraak van De Vlaeminck: ‘Als ik ooit in een cross op een ronde achterstand gereden word, dan zal ik mijn veldritcarrière beëindigen'.

Roofdier

Liboton fietste alsof zijn leven ervan afhing; het leek alsof hij een roofdier was dat bloed rook. De kroonprins wilde de keizer vernederen; de voormalige fan wilde zijn voormalige idool de nekslag toedienen.

Op een gegeven moment zag Liboton dat de ploeterende oude keizer daadwerkelijk bijna een ronde achterstand had. De troonpretendent perste er nog een extra sprint uit. Terwijl Liboton de zwoegende De Vlaeminck passeerde, tikte hij op een schouder van de oude keizer.

In zijn biografie vertelt Liboton hierover: 'Hij viel haast van zijn fiets van het schrikken. Hij wist niet wat hem overkwam'. Later dat jaar beëindigde de oude keizer zijn wielercarrière. In de daaropvolgende jaren werd de veldritwereld geregeerd door keizer Roland I.

Palmares

Liboton bleef altijd geobsedeerd door De Vlaeminck. Zijn grote doel was, om een palmares op te bouwen dat nog indrukwekkender was dan de erelijst van zijn voormalige idool. Keizer Roland I heerste als een kannibaal.

Tienmaal op rij werd hij Belgisch kampioen. 16 maal won hij de Druivencross in Overijse. Tijdens één van zijn superseizoenen won hij maar liefst 32 van de 33 wedstrijden waaraan hij deelnam.

In 2006 vertelde Roland Liboton zijn levensverhaal aan de journalist Noël Truyers. Het resultaat daarvan was de biografie met de veelzeggende titel: ‘Ik ben de grootste’. Liboton betoogt in dit boek: ‘Ik ben de beste veldrijder ooit. Ik ben groter dan Eric De Vlaeminck.’

Wie is daadwerkelijk de beste crosser aller tijden? Over die vraag zal altijd een heftige discussie blijven woeden tussen fans van De Vlaeminck en die van Liboton.

De fans van De Vlaeminck hebben één heel belangrijk argument in handen: de resultaten van hun idool op de wereldkampioenschappen. Hij won immers zeven wereldtitels bij de profs, Liboton vier.