Daar kon geen doping tegenop

Tegenwoordig is doping het grote probleem van de wielersport. In het verre verleden had de wielerwereld nòg grotere problemen op het gebied van 'fair play'.

Tijdens de eerste edities van de Tour de France gebruikten veel renners allerlei hulpmiddelen, waar geen epo of groeihormoon tegenop kan. Als er geen jurylid te bekennen was, dan lieten renners zich bijvoorbeeld vele kilometers voorttrekken door motoren en auto's van handlangers.

Volgens hardnekkige geruchten stapten sommige renners zelfs in de trein of in de auto, om zo een groot deel van een etappe af te leggen.

Cornet

De meest rampzalige Tour aller tijden was de ronde van 1904. Een groot aantal renners werd na die Tour de France door de Franse wielerbond gediskwalificeerd, omdat ze grote stukken van het parcours op onreglementaire wijze hadden afgelegd.

Na een lange reeks onderzoeken werd pas in december 1904 besloten om de Tourzege van dat jaar toe te wijzen aan Henri Cornet. Hij was oorspronkelijk slechts vijfde in die Tour geworden, met bijna drie uur achterstand op de nummer één.

Rampzalig

Na de rampzalige Tour de France van 1904 betwijfelden leden van de Tour-organisatie openlijk, of er ooit nog een nieuwe editie van de Tour georganiseerd zou worden.

Uiteindelijk werd er in 1905 toch weer een Tour de France gehouden. Ditmaal werden er veel meer middelen en mensen ingezet, om vals spel tegen te gaan. Zo rampzalig als in 1904 zou de Tour nooit meer verlopen.

Toch zijn er in de daaropvolgende decennia nog vaak auto's, motoren, vrachtwagens en bussen door wielrenners gebruikt om vals te spelen, zo blijkt uit de talloze smeuïge verhalen die hierover in de wielerwereld worden verteld.

Modder

Zoals het verhaal over een bergrit in de jaren '20. Het was die dag buitengewoon slecht weer. Veel wegen waren veranderd in modderpaden. De eerste renners arriveerden totaal uitgeput aan de finish. Hun kleren waren bijna helemaal bedekt met modder.

Later verschenen er renners aan de finish, die duidelijk helemaal niet zoveel last hadden gehad van de regen en de modder. En het leek ook, alsof die renners helemaal niet uitgeput waren na die gruwelijke bergrit.

Wat bleek? Deze groep renners had een groot deel van het parcours afgelegd in een autobus. Slechts een paar kilometer voor de finish waren ze uit die bus gestapt en weer op de fiets gesprongen.

Hooi

Een andere smeuïge anekdote zou zich hebben afgespeeld op een dag met stormachtig weer, tijdens een prestigieuze etappekoers. Een automobilist reed op een kleine provinciale weg achter een vrachtwagen. In de laadruimte van die vrachtwagen lagen allemaal hooibalen. Op een gegeven moment reed de vrachtwagen door een grote kuil in het wegdek. Als gevolg van die schok donderden een aantal hooibalen van de vrachtwagen.

Zowel de vrachtwagenchauffeur als de automobilist trapten meteen op de rem. De hooibalen gingen rakelings langs de auto. Vervolgens keek de automobilist naar de laadruimte van de vrachtwagen. Hij knipperde even met zijn ogen. 'Huh?'

Tussen de overgebleven hooibalen op de vrachtwagen zaten een paar wielrenners verscholen, die blijkbaar op deze manier een groot deel van de rit van de etappekoers aflegden.