Kampioen van het najaar

Twee jaar achter elkaar was Jo de Roo de onbetwiste koning van het najaar. Zowel in 1962 als in 1963 won hij de twee belangrijkste herfstklassiekers: Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije.

© ANP

De coureur uit Zeeland beschouwt zijn zege in de Ronde van Lombardije van 1962 als de mooiste overwinning van zijn carrière.

Door die zege werd hij de eerste Nederlandse winnaar van het Super Prestige-klassement (de toenmalige wereldranglijst).

Het parcours van de Ronde van Lombardije liep in 1962 voor de laatste keer over de beruchte ‘Muro Di Sormano’, alias ‘De Muur Der Muren’. De steilste stukken van deze beklimming hebben een stijgingspercentage van meer dan twintig procent.

Muur der Muren

De Roo was die dag in topvorm. Tijdens de beklimming van ‘De Muur Der Muren’ ging bij hem echter alles mis wat er mis kon gaan. Door materiaalpech en doordat hij zwaar gehinderd werd door het hysterische Italiaanse publiek, stond hij tijdens deze klim meermaals te voet.

Terwijl De Roo met al die tegenslagen worstelde, werd hij gepasseerd door Livio Trape. Deze Italiaanse coureur had het veel minder zwaar op de ‘Muro Di Sormano’. Hij werd letterlijk naar boven geduwd door de dolenthousiaste Italiaanse supporters.

Op de top van ‘De Muur Der Muren’ had De Roo al een behoorlijke achterstand op Trape. Hij slaagde er echter in om de Italiaan bij te halen. Met z’n tweeën reden ze naar de finish. De Zeeuwse klasbak versloeg de Italiaan in de sprint.

Jo de Roo is één van de allerbeste klassiekerrenners uit de Nederlandse wielergeschiedenis. Behalve vier overwinningen in najaarsklassiekers, staan op zijn palmares onder meer ook Bordeaux-Parijs, de Omloop het Volk en de Ronde van Vlaanderen.

Gruwelijke hekel

De klassiekerspecialist uit het dorpje Schore hield echter beslist niet van etappewedstrijden. Aan de Tour de France had hij zelfs een gruwelijke hekel. De Roo vond met name de bergetappes verschrikkelijk.

Ondanks die afkeer startte hij vijf maal in de Tour de France. Het lijkt geen toeval te zijn dat De Roo zijn beste Tours in 1964 en 1965 reed. In die twee jaren was hij Nederlands kampioen. De Roo heeft weleens verteld dat zijn Nederlandse kampioenstrui een speciaal effect had op veel Franse toeschouwers, waardoor de bergetappes ineens een stuk minder zwaar werden voor hem.

Wanneer De Roo in het rood-wit-blauw fietste, was namelijk een groot deel van het Franse publiek ervan overtuigd dat hij de Franse kampioen was. Tijdens de steile stukken van de beklimmingen waren daardoor heel veel dolenthousiaste Franse toeschouwers bereid om hem omhoog te duwen.