Ooit zou hij rijk zijn

Kees Pellenaars groeide op in armoede. Hij droomde ervan om ooit een steenrijke profwielrenner te worden. Er was echter één probleem: hij wist dat zijn streng gelovige ouders een hekel hadden aan wielrennen. Zij vonden het een zondige bezigheid.

© undefined

Door Rob de Haan

Begin jaren '30 ging Pellenaars daarom in het geheim sparen voor een racefiets. Vervolgens ging hij wedstrijden rijden, zonder dat zijn ouders het door hadden. Op een gegeven moment kwamen vader en moeder Pellenaars er toch achter. In eerste instantie waren zij woedend op hun zoon.

Hun mening veranderde echter, toen Kees Pellenaars vertelde hoeveel geld hij inmiddels als wielrenner had verdiend. 'Wat? Kan jij met die sport werkelijk zoveel verdienen?' Ineens waren al hun principiële bezwaren tegen de wielersport verdwenen.

Portemonnee

Tijdens zijn wielercarrière zou Kees Pellenaars zijn portemonnee altijd belangrijker vinden dan zijn palmares: wanneer hij meer geld kon verdienen door een koers te verkopen dan door die koers te winnen, dan verkocht hij die koers.

Hoewel hij buitengewoon getalenteerd was als wegrenner, richtte hij zich meer op baanwedstrijden dan op wegwedstrijden, aangezien er indertijd meer geld op de baan dan op de weg te verdienen was.

Val

In 1950 kwam Kees Pellenaars tijdens de Ronde van Duitsland gruwelijk ten val. In een afdaling klapte hij met een snelheid van 80 kilometer per uur tegen een legertruck. Met veertien botbreuken werd hij opgenomen in het ziekenhuis van Freiburg.

Er werd voor het ergste gevreesd. De befaamde wielerjournalist Achiel van den Broeck schreef zelfs al een In Memoriam over Pellenaars, dat per abuis werd gepubliceerd in een Belgisch dagblad.

Kees Pellenaars kon dus zijn eigen necrologie in die krant lezen: 'Wij buigen diep voor het stoffelijk overschot van Pellenaars. Hij was een groot wielerkampioen en een sympathieke jongen.'

Ploegleider

Als gevolg van die zware valpartij moest Pellenaars zijn rennersloopbaan beëindigen. Vervolgens ging hij zich richten op een carrière als ploegleider. Tijdens die nieuwe carrière was geld nog steeds vaak de grote drijfveer van Kees Pellenaars: in de loop der jaren had hij veel conflicten met renners en opvallend vaak gingen die ruzies over geld.

Ondanks al die financiële conflicten, zou Pellenaars wel uitgroeien tot één van de succesvolste Nederlandse ploegleiders aller tijden. Onder zijn leiding ging de Nederlandse nationale ploeg in de Tour de France voor het eerst bij de echte topteams horen.

In 1951 debuteerde Pellenaars als ploegleider in de Tour. Dat jaar droeg Wim van Est als eerste Nederlander de gele trui. In de Tour de France van 1953 won de ploeg van Pellenaars zelfs het ploegenklassement.