Sigaren, nachtclubs en knoflook

De liefde van Jean Nelissen voor sigaren was minstens zo groot als zijn liefde voor de wielersport. Hij was er zeer trots op dat hij ervoor had gezorgd dat Joop den Uyl weer sigaren ging roken.

© ANP

Door Rob de Haan

Midden jaren '70 werd premier Den Uyl geïnterviewd door Nelissen. Tijdens dat gesprek rookte de Limburgse journalist een sigaar. De premier vertelde dat hij de geur van die sigaar erg aangenaam vond. Nelissen bood daarom aan: 'Wilt u ook een sigaar?' Den Uyl vertelde dat hij al drie jaar was gestopt met roken.

Na enig aandringen van Nelissen, stak Joop den Uyl er toch één op. Twee dagen later ontving de Limburgse journalist een brief van de premier. Die vroeg daarin of Nelissen aan hem een kistje goede sigaren kon leveren. De rest van zijn leven was Joop den Uyl een gepassioneerde sigarenroker.

Propagandist

Dit verhaal over Den Uyl is één van de zesendertig verhalen die Nelissen bundelde in het boek 'Het intrigerende wielerleven van Jean Nelissen', dat een paar maanden geleden verscheen.

In dit allerlaatste boek demonstreert Nelissen veelvuldig dat hij niet alleen een eminente wielerkenner was, maar eveneens een hartstochtelijke propagandist voor de Bourgondische levensstijl. Het gaat in deze wielerverhalen opvallend vaak over alcohol, vrouwelijk schoon, sigaren, restaurants en nachtclubs.

Grand Prix Rasoir Philips

Het is geen toeval dat Jacques Anquetil de favoriete wielrenner aller tijden was van Jean Nelissen. Anquetil was immers ook een fervente liefhebber van alcohol, vrouwelijk schoon, sigaren, restaurants en nachtclubs.

In zijn laatste boek vertelt Nelissen het verhaal van de semi-klassieker Grand Prix Rasoir Philips in 1964. Anquetil had de nacht voor die koers, tot in de vroege ochtend, in een nachtclub gezeten en grote hoeveelheden whisky en champagne genuttigd. Hij was nog half dronken toen hij aan de start van de wedstrijd stond. Toch slaagde hij erin om die koers te winnen.

Uitbater

Toen ik dinsdag vernam dat Andy Schleck en Stuart O'Grady door Bjarne Riis uit de Vuelta waren gegooid wegens 'ongeoorloofd alcoholgebruik', moest ik meteen aan Jean Nelissen denken. Als hij nog had geleefd en commentator bij de Vuelta was geweest, dan had hij aan het publiek verteld: 'Nou, die Bjarne Riis heeft duidelijk heel andere opvattingen over alcoholgebruik dan de ploegleider van Anquetil had.'

'Zijn ploegleider, Raphael Geminiani, hield tijdens het wielerseizoen zelfs drinkwedstrijden met zijn kopman. Geminiani was overigens, behalve ploegleider, ook uitbater van een nachtclub.' En dan had Nelissen een half uur lang verhalen kunnen vertellen over het illustere duo Anquetil & Geminiani.

Geproefd

Ja, met enige nostalgie denk ik terug aan de tijd toen Jean Nelissen nog De Stem Van Het Wielrennen Op De Nederlandse TV was. Ach, natuurlijk had Nelissen wel bepaalde tekortkomingen als commentator.

Hij zat er regelmatig naast als het ging om het herkennen van renners of het analyseren van de wedstrijdsituatie. Maar tegenover die minpunten stonden heel veel pluspunten, die ervoor zorgden dat ik het toch vaak zeer aangenaam vond om urenlang naar hem te luisteren.

Jean Nelissen had altijd prachtige anekdotes uit de wielerhistorie paraat. Tussendoor vertelde hij ook nog uitgebreid over de culturele en politieke geschiedenis van de streek waardoor het peloton reed. En wat zeker nooit mocht ontbreken was, dat hij de culinaire specialiteiten van de streek besprak. Nelissen had ze allemaal geproefd.

Knoflook

In zijn laatste boek vertelt Nelissen een vermakelijke anekdote over zijn NOS-radio-collega Theo Koomen. Koomen was op culinair gebied duidelijk heel wat minder avontuurlijk dan Nelissen.

Wanneer ze met de NOS-ploeg tijdens de Tour gingen eten in een restaurant, dan zei Koomen bijvoorbeeld altijd tegen de ober dat hij beslist geen knoflook in zijn eten wilde. Die gewoonte van de radioreporter begon Nelissen op den duur te vervelen.

Op een avond, toen Koomen naar het toilet was, bezocht Nelissen de keuken van het restaurant. Hij zorgde ervoor dat de entrecôte van Koomen door de chef meermaals in knoflookolie werd gedompeld. De aversie van Koomen tegen knoflook bleek een idee-fixe te zijn: even later at de radio-reporter, zonder iets door te hebben, het stuk vlees op.

Door de grote dosis knoflook gingen de microfoons die Koomen de volgende dagen gebruikte verschrikkelijk stinken. Die microfoons werden door de NOS-technici 'gemeden als de pest'.

Maar wat zei Koomen, toen Nelissen verklapte wat hij had uitgehaald met de entrecôte? 'Ik geloof het niet, want anders had ik de knoflook wel geproefd.'