Armstrong werd verliefd

Toen Lance Armstrong in 1992 prof werd bij Motorola, groeide hij al snel uit tot één van de opvallendste coureurs van het peloton. Niet alleen vanwege zijn prestaties, maar ook vanwege zijn eigenzinnige interviews.

© ANP

Wanneer journalisten hem indertijd vroegen welke wielrenners zijn idolen waren, dan luidde zijn antwoord: ‘Niemand.’ Armstrong vertelde dat de hele wielergeschiedenis hem geen bal interesseerde. Toen een journalist de naam Eddy Merckx opwierp, antwoordde de jonge Amerikaan: ‘Eddy Merckx? Nog nooit van gehoord.’

Lance Armstrong stelde zich tijdens zijn eerste profseizoenen op als een angry young man, die niet van plan was om zich aan te passen aan de conservatieve conventies van de Europese wielercultuur.

Saai

Oudere renners en ploegleiders hadden hem verteld dat het leerzaam was, om eerst een paar jaar te knechten voor een goede kopman en zo het vak te leren. Armstrong verklaarde echter: 'Als ik eerst mezelf moet wegcijferen als knecht, houd ik er net zo lief meteen mee op.'

De Amerikaan vertelde tijdens interviews dat hij het verschrikkelijk saai vond om naar wielerwedstrijden op tv te kijken. Als Armstrong met zijn teamgenoten van Motorola naar een wedstrijd zat te kijken, dan viel hij vaak in slaap.

Hoe was hij ooit in de wielerwereld verzeild geraakt? Armstrong vertelde dat hij in zijn jeugd allerlei typisch Amerikaanse sporten had beoefend, zoals honkbal, American Football en basketbal. Erg veel talent bleek hij daar niet voor te hebben.

Zwemmen

Een sport waar hij wel aanleg voor had was zwemmen. Lance Armstrong vond dat ook erg leuk om te doen. Toch wilde hij geen carrière maken als zwemmer, want ‘daarmee kun je helemaal geen dollar verdienen.’ Hij was zich daarom op triatlons gaan richten. Op zijn 16e werd hij al triatlonprof. De bedragen die hij verdiende, vielen hem echter tegen.

Als triatleet merkte Armstrong dat hij, behalve als zwemmer, ook als wielrenner zeer getalenteerd was. In die tijd vernam hij dat er met name in Europa gigantische bedragen verdiend werden door wielrenners. Armstrong kreeg dollartekens in zijn ogen. Hij besloot om over te stappen naar het wielrennen.

Geld

Nee, de Amerikaanse wonderboy liet er begin jaren ’90 geen twijfel over bestaan: hij had totaal geen interesse in de wielergeschiedenis, hij had een afkeer van de Europese wielercultuur, hij vond wielrennen een stomvervelende kijksport en hij vond het ook niet de leukste sport om te doen. Er waren slechts drie redenen waarom hij toch wilde koersen: geld, geld en geld.

Zijn grote doel heeft Armstrong bereikt: dankzij het wielrennen werd hij multimiljonair. Tijdens zijn wielercarrière is er echter iets gebeurd, wat hij indertijd als angry young man totaal niet voor mogelijk hield. Stiekem is hij in de loop der jaren steeds meer verliefd geworden op de wielersport. Ja, langzaam maar zeker is hij er achter gekomen, dat wielrennen toch echt de mooiste sport ter wereld is.

Puur verstandelijk gezien beëindigde Lance Armstrong in 2005 op het perfecte moment zijn wielercarrière. Hij had zeven maal op rij de Tour gewonnen. Het leek alsof hij onoverwinnelijk was. Armstrong leek de geschiedenis in te gaan als het schoolvoorbeeld van een sporter die erin geslaagd was om op het hoogtepunt te stoppen. Gevoelsmatig was de Amerikaan echter nog helemaal niet klaar voor een definitief afscheid.

Verkeerde keuze

In de jaren na zijn afscheid bleef hij op afstand het wielrennen volgen. Wanneer hij naar tv-reportages van wielerkoersen keek, kreeg hij steeds vaker heimwee naar de wielerwereld. Hij begon te beseffen dat zijn jaren als topwielrenner de mooiste jaren van zijn leven waren.

Waarom had hij al afscheid genomen van het geweldigste beroep op aarde, terwijl hij in theorie nog jarenlang mooie prestaties had kunnen leveren? Was hij werkelijk zo bang om zijn imago van onoverwinnelijke Tour-renner te verliezen? Woog dat echt zo zwaar? Was hij echt zo laf? Nee toch?

Er was iets opvallends aan de hand met de comeback die hij uiteindelijk maakte. De renner die zichzelf begin jaren ‘90 presenteerde als de meest geldbeluste coureur van het peloton, vertelde dat hij met zijn comeback niet één cent zou verdienen. Voortaan koerste Lance Armstrong om twee redenen: omdat hij zijn Livestrong Foundation wilde promoten, maar vooral ook omdat hij nog steeds veel te veel van wielrennen hield.