De aarzeling van Armstrong

In het najaar van 1998 vroeg Lance Armstrong aan Johan Bruyneel of hij zijn ploegleider wilde worden bij US Postal. Toen deze deal rond was, was één van de eerste dingen die Bruyneel tegen Armstrong zei: "Mijn plan is, dat jij je volgend seizoen helemaal richt op slechts één doel: de Tour de France."

© Novum Nieuws

Armstrong keek hem verbaasd aan. Eigenlijk was hij van plan om in 1999, net als in de eerste jaren van zijn profwielercarrière, gewoon voluit mee te spelen om de overwinning in allerlei klassiekers en korte etappewedstrijden.

Die manier van koersen leek ook erg goed bij zijn karakter te passen. Armstrong was een echt winnaarstype. Hij wilde het liefst zo vaak mogelijk per jaar aan het publiek laten zien dat hij de beste was.

Hij was verslaafd aan de kick die hij elke keer kreeg, wanneer hij als eerste de finishlijn passeerde. Als het echter aan Bruyneel zou liggen, dan zou Armstrong voortaan slechts in een zeer beperkt aantal wedstrijden starten en zou hij bijna al die koersen puur gebruiken als training voor dat ene, heilige doel: de Tour.

Twijfel

Armstrong aarzelde. Niet alleen leek hij het zonde te vinden om al die andere topwedstrijden op te offeren, maar ook betwijfelde hij, of hij daadwerkelijk voldoende capaciteiten had als klassementsrenner, om een hoofdrol in de Tour te kunnen spelen.

In de Vuelta van 1998 had hij wel laten zien, dat hij als klassementsrenner een grote sprong voorwaarts had gemaakt. Maar de Vuelta was natuurlijk een wedstrijd van een heel ander niveau dan de Tour.

Proberen

Overigens durfde zelfs Bruyneel er in dat najaar van '98 nog niet van te dromen, dat Armstrong al in 1999 de Tour zou kunnen winnen. De Belgische ploegleider dacht echter wel dat de Amerikaan, met een optimale voorbereiding, in de top vijf van het algemeen klassement zou kunnen eindigen.

Bruyneel deed erg z'n best om z'n twijfelende kopman over te halen. "Probeer nou één keer alles op de Tour te zetten! Als je dat niet probeert, zullen we nooit weten hoever jij maximaal zou kunnen komen als klassementsrenner."

Cruciaal moment

Op een gegeven moment stopte Armstrong met aarzelen en besloot hij voluit in te stemmen met het plan van Bruyneel. Die beslissing is achteraf gezien natuurlijk een cruciaal moment in de geschiedenis van de wielersport. Het was het startpunt van een nieuw tijdperk: het Tijdperk Armstrong.

De geboren fanaticus Armstrong zou in de aanloop naar de Tour van 1999 niet voor 100% maar voor 200% het plan van Bruyneel volgen. De Belgische ploegleider was bijvoorbeeld van mening dat Armstrong doorgaans met een te zware versnelling bergop reed.

Klimstijl

Armstrong ging daarom in die winter extreem fanatiek trainen om met een kleinere versnelling bergop te fietsen. De klimstijl die Lance Armstrong toen ontwikkelde, met een zeer hoog beentempo, zou in de daaropvolgende jaren zijn grote wapen zijn.

Tijdens de trainingskampen in de aanloop naar de Tour van '99 reed Armstrong bergop zo hard en zo soepel, dat Bruyneel steeds meer het gevoel kreeg, dat het onmogelijke misschien toch mogelijk was. Bruyneel vertelde tegen andere leden van het begeleidingsteam van US Postal, dat hij het gevoel kreeg, dat Armstrong de Tour zou kunnen winnen.

Tegen Armstrong zelf durfde hij dit echter niet te zeggen. Het officiële doel voor de Tour van '99 bleef een plek in de top 5.

Het resultaat is bekend: de Tour van 1999 werd een zegetocht voor Armstrong. Voortaan zou hij altijd de planning van Bruyneel blijven volgen: alles stond volledig in dienst van de Tour.