De demonstratie van Cancellara

Wie aan de sportieve rivaliteit tussen Oxford en Cambridge denkt, denkt al snel aan roeiwedstrijden. Deze universiteitssteden hebben echter ook een rol gespeeld in de wielergeschiedenis.

© ANP

In 1876 vestigde een student genaamd Dodds in Cambridge een werelduurrecord. De moderne fiets bestond indertijd nog niet. Dodds reed op een 'hoge bi': een fiets zonder ketting, met een zeer groot voorwiel en een klein achterwiel. Daarop legde hij in zestig minuten 25,598 kilometer af. Het jaar daarop kwam een andere student uit Cambridge tot 26,960 kilometer.

Technische kennis

Toen men in Oxford deze records vernam, moet men hebben gedacht: 'Wat studenten uit Cambridge goed kunnen, kunnen studenten uit Oxford nog veel beter!' Een aantal Oxford-studenten ging volop in training. Ook gebruikten ze hun technische kennis om de fiets te verbeteren.

Dat leidde ertoe dat het record in de daaropvolgende jaren een paar keer zeer sterk verbeterd werd door studenten uit Oxford. Doordat het uurrecord nu het strijdperk was van de rivaliteit tussen die twee beroemde universiteiten, kreeg het heel wat publiciteit en prestige in Groot-Brittannië.

Desgrange

Buiten het Verenigd Koninkrijk leefde dit record indertijd nog niet echt. Toen de Franse topcoureur Jules Dubois in 1887 het uurrecord wilde aanvallen, deed hij dat dan ook in Londen.

Pas een aantal jaren later ontstond er een officieel reglement voor het uurrecord, dat internationaal erkend werd. De eerste officiële werelduurrecordhouder werd daardoor de Fransman Henri Desgrange, die later organisator zou worden van de Tour de France. In november 1893 reed hij 35,325 kilometer op de befaamde Buffalo-wielerbaan in Parijs.

Geweldige prestigestrijd

Vervolgens groeide het uurrecord uit tot het meest prestigieuze record in de wielerwereld. Grootheden als Fausto Coppi, Jacques Anquetil en Eddy Merckx waren recordhouders. In de jaren negentig van de vorige eeuw was het uurrecord de inzet van een geweldige prestigestrijd tussen de allerbeste tijdrijders en achtervolgers uit dat decennium: Tony Rominger, Miguel Indurain, Chris Boardman en Graeme Obree.

Tijdens deze wedloop werden allerlei revolutionaire technische snufjes toegepast, zoals speciale sturen, frames en wielen. In 2000 vond er een grote reglementswijziging plaats: al die aerodynamische uitvindingen die in de jaren tachtig en negentig bij uurrecordpogingen waren gebruikt, werden verboden.

Boardman

De officiële reden hiervoor was dat bij het uurrecord voortaan niet meer de technische snufjes, maar de atletische prestatie van de coureur centraal moest staan. Het record van Merckx uit 1972, het laatste dat op een tamelijk conventionele racefiets werd gevestigd, werd daarom opnieuw erkend als het officiële werelduurrecord. Sindsdien is het record nog tweemaal gebroken: in 2000 door Boardman en in 2005 door Ondrej Sosenka.

Sinds die drastische reglementswijziging is het uurrecord duidelijk niet meer zo’n hot item als het bijvoorbeeld midden jaren negentig was. Het zou goed zijn voor de status van het Record Aller Records, als weer eens een grote wereldtopper het aan zou durven, om dit record aan te vallen.

Recordaanval

Fabian Cancellara gaf de afgelopen jaren in interviews meermaals aan dat het hem wel interessant lijkt om ‘ooit’ het werelduurrecord aan te vallen. Hij lijkt echter nog geen concreet plan te hebben, voor zo’n recordaanval.

Als ik de trainer van Cancellara zou zijn, dan zou ik hem aanraden om van het werelduurrecord het eerstvolgende grote doel van zijn carrière te maken. Dat zou immers een mooi antwoord zijn op het merkwaardige gerucht dat de laatste weken blijft rondspoken, dat Cancellara zijn recente, verbluffende prestaties, zou hebben geleverd dankzij een fiets met een geheim motortje.

Controle

Wanneer hij het uurrecord zou aanvallen, dan zou hij voor de start de fiets die hij gaat gebruiken, aan alle kanten kunnen laten controleren door de juryleden, maar ook door alle ploegleiders, collega-renners en journalisten die de afgelopen weken hun twijfels hebben geuit over Cancellara’s fiets. Vervolgens zou hij op magistrale wijze kunnen demonstreren dat hij, zonder motor, een uur lang harder kan fietsen, dan wie dan ook ter wereld.