De engel en de piraat

Wanneer het slecht weer was, dan was Charly Gaul vaak op zijn best. Eén van zijn indrukwekkendste overwinningen was de etappe naar de top van de Monte Bondone, in de Giro van 1956.

© ANP

In de valleien viel tijdens die rit zoveel ijskoude regen, dat het leek alsof er een nieuwe Zondvloed was uitgebroken. Op de slotbeklimming werden de renners begroet door zo’n heftige sneeuwstorm, dat een journalist zich afvroeg of dit de Ronde van Italië of de Ronde van Antarctica was.

Tijdens die etappe moest Gaul meermaals afrekenen met materiaalpech. Dat weerhield deze wonderlijke klimmer uit Luxemburg er niet van, om met vele minuten voorsprong op al zijn concurrenten de finish te bereiken en zo de basis te leggen voor de eindzege in de Giro.

Introverte jongen

Twee jaar later pakte Gaul de eindzege in de Tour de France en in 1959 won hij nogmaals de Giro d’Italia. De bijnaam van deze gevleugelde klimmer was ‘De Engel Van Het Hooggebergte’.

In het dagelijks leven was Gaul een introverte, verlegen jongen, met een onzekere blik in zijn ogen. Na afloop van zijn wielercarrière kon de gevoelige Charly Gaul moeilijk omgaan met een aantal grote tegenslagen, die hij op financieel gebied en in zijn privéleven meemaakte. Hij ging als een soort kluizenaar leven in de bossen. Jarenlang wilde Gaul zo weinig mogelijk met de rest van de mensheid te maken hebben.

Pantani

In de loop van de jaren ’90 herwon Gaul echter weer helemaal zijn passie voor het wielrennen. Dat kwam mede door zijn enthousiasme voor één renner, in wie hij zichzelf herkende: Marco Pantani.

Een vriend van Pantani, Gino Garoia, zorgde ervoor dat Gaul en Pantani in contact met elkaar kwamen. De Italiaanse klimmer bezocht op een dag de oude kampioen thuis in Luxemburg. Ook bezocht Gaul een aantal keren een wielerkoers om met Pantani te spreken en hem aan te moedigen. Gaul was er buitengewoon trots op dat Pantani de bijnaam 'De Nieuwe Gaul' kreeg.

Er waren inderdaad opvallend veel overeenkomsten tussen beide klimkampioenen. Net als Gaul kon Pantani, wanneer hij in topvorm was, bergop wegvliegen van zijn concurrenten en hen op vele minuten achterstand zetten.

Weergoden

Net als Gaul liet Pantani zich niet tegenhouden door de weergoden. Zo legde de Italiaan in de Tour de France van 1998 in de stromende regen de basis voor zijn eindzege.
Daarnaast was Pantani echter ook, net als Gaul, een magneet voor tegenslagen. Ook karakterologisch leken beide mannen opvallend veel op elkaar.

Een andere overeenkomst tussen deze twee befaamde klimmers was, dat de namen Pantani en Gaul vaak in verband werden gebracht met doping. Wanneer je echter de verhalen over het dopinggebruik van Gaul leest, dan wordt weer eens duidelijk hoe radicaal de houding van wielerbonden en overheden ten opzichte van doping in de afgelopen decennia is veranderd.

Hematocriet

Toen Pantani in 1999 een te hoge hematocrietwaarde had, was dat wereldnieuws. De Italiaan kreeg justitie achter zich aan en moest zich jarenlang verdedigen in rechtszaken.

In de tijd van Gaul waren er nog helemaal geen dopingcontroles bij profwielerkoersen. De Luxemburgse klimmer maakte er dan ook totaal geen geheim van, dat hij veel doping gebruikte. Charly kreeg vaak ‘handenvol magische pillen’ van zijn dokter Bürger. Hij slikte veel van die pillen gewoon tijdens de wedstrijd.