Het grote lekke banden-festijn

In de oertijd van de wielersport werden de uitslagen van verschillende grote wedstrijden sterk beïnvloed door de geheime inhoud van de bidons die sommige toprenners bij zich hadden. En nee, de bidons die ik bedoel waren niet gevuld met een magisch dopingmiddel, maar met scherpe kopspijkertjes.

© ANP

Een renner die zo’n bidon meezeulde, demarreerde meestal aan het begin van de wedstrijd en nam dan een behoorlijke voorsprong op zijn belangrijkste concurrenten. Wanneer er onderweg geen toeschouwers of officials te zien waren, ging hij op zoek naar een geschikte plek om zijn tactisch plan te realiseren.

Een ideale plek was bijvoorbeeld vlak na een blinde bocht. Als verrassing voor de achtervolgers liet de renner daar de inhoud van zijn bidon achter.

Controleren

Om zulke praktijken tegen te gaan, besloten de officials om voortaan voor de start te gaan controleren, of de wielrenners spijkers mee probeerden te smokkelen. Op deze manier konden de officials echter slechts een klein deel oplossen, van het grote spijkers-probleem waar de wielersport indertijd last van had.

Er stonden namelijk ook vaak 'supporters' langs het parcours, die meenden dat ze hun favoriete coureur moesten ondersteunen door, nadat die coureur gepasseerd was, het wegdek te veranderen in een spijkertapijt. Daarnaast waren er ook mensen die een hekel hadden aan die nieuwerwetse, ordinaire wielersport en dat voldoende reden vonden om de route van de koers te bezaaien met spijkers.

Ja, handelaars die spijkers verkochten, moeten indertijd zeer verheugd hebben gereageerd, als er werd aangekondigd dat er in hun streek een wielerkoers verreden zou worden.

Luchtbanden

De eerste types luchtbanden die wielrenners gebruikten, waren niet erg praktisch. Het kostte toen extreem veel tijd om een lekke band te repareren. De broers Édouard en André Michelin zorgden voor een kleine revolutie, toen zij een nieuw type fietsband met een binnenband op de markt brachten; deze banden konden veel sneller vervangen worden.

In 1892 wilden de broers Michelin middels een wedstrijd met de alleszeggende naam ‘Course Michelin’ aan de mensheid bewijzen, hoezeer hun nieuwe banden superieur waren aan de banden van de concurrenten.

Merkwaardige wedstrijden

Dit werd één van de merkwaardigste wedstrijden in de geschiedenis van de wielersport. Wie in deze koers een goede uitslag wilde rijden, moest niet alleen hard kunnen fietsen, maar ook zeer goed getraind zijn in het vervangen van lekke banden. Medewerkers van de organisator hadden er namelijk voor gezorgd dat er vele tientallen kilo’s spijkers over het parcours verspreid waren.

De organisator hoopte er zo aan bij te dragen, dat renners die op de superieure banden van hoofdsponsor Michelin reden, makkelijk de renners zouden verslaan die op andere bandenmerken reden.

Vals spelen

Tot grote ergernis van de hoofdsponsor kwam uiteindelijk echter een renner met Dunlop-banden als eerste over de meet. Waren de Michelin-banden dan toch niet zo superieur? Waren al die kilo’s spijkers voor niets op de weg gegooid?

Nee, de winnaar had vals gespeeld. Hij was onderweg meermaals van fiets gewisseld en dat was verboden. Hij werd gediskwalificeerd en de zege ging alsnog naar een renner met Michelin-banden: Henri Farman.