Hij was te goed

Alfredo Binda is zonder twijfel één van de allerbeste wielrenners aller tijden. Toch werd deze Italiaan nooit zo’n grote volksheld als bijvoorbeeld Girardengo, Bartali, Coppi of Pantani.

© ANP

Binda leverde verbijsterende prestaties. In de Giro van 1927 won hij bijvoorbeeld twaalf van de vijftien etappes en leidde hij van de eerste tot en met de laatste dag in het algemeen klassement.

Hij was extreem veelzijdig: in zowel het klimmen, het tijdrijden en het sprinten was hij een topper. Binda was de koning van de regelmaat. En dan had hij ook nog eens een nagenoeg perfecte fietsstijl.

In het zadel

Terwijl normale stervelingen tijdens grote beklimmingen zwoegend op de pedalen gingen staan, bleef Binda doodstil in het zadel zitten. Wanneer hij wegfietste van zijn concurrenten, leek hem dat totaal geen moeite te kosten.

Juist daardoor was Alfredo Binda niet het type coureur waar de meeste wielersupporters, journalisten en organisatoren van hielden.

Mensen willen zien dat wielrenners moeten ploeteren voor hun overwinning, dat ze moeten duelleren op het scherpst van de snede, dat ze terug moeten vechten na tegenslagen.

Drama, verrassingen, spanning, heroïek: dat zijn de ingrediënten die doorgaans van wielrennen zo’n geweldige sport maken.

Soort robot

Binda leek bijna een soort robot, dat gebouwd was om routineus de ene na de andere overwinning te behalen.

Veel wielerliefhebbers vonden dat Alfredo Binda te weinig menselijke trekjes vertoonde. Die wielerfans konden zich daardoor nauwelijks met hem identificeren.

Eind jaren ’20 was de superkampioen Binda kortom in staat om bijna alles te winnen, behalve de harten van de meeste wielersupporters.

De gloriejaren van Binda waren volgens het grote publiek de saaiste jaren uit de Giro-geschiedenis. De grote prestaties van Binda leidden dan ook tot een grote daling van de populariteit van de Giro.

Vergoeding

Nadat hij al viermaal het eindklassement van zijn nationale ronde had gewonnen, vroegen de Giro-organisatoren in 1930 aan Binda om dat jaar alsjeblieft niet in de Giro te starten.

Als vergoeding boden ze Binda het geldbedrag aan, dat hij anders zou verdienen wanneer hij het eindklassement plus een aantal etappes zou winnen. Alfredo Binda nam dat geld lachend aan.

1930 werd financieel gezien een zeer goed jaar voor Binda. Hij kreeg namelijk ook een gigantisch bedrag aangeboden van Tour de France-organisator Henri Desgrange, die hem heel graag eindelijk eens aan de start van zijn Franse rondrit wilde hebben.

De Tour-deelname van ‘Het Bijna Onverslaanbare Italiaanse Fenomeen’ zorgde in Frankrijk voor een enorme mediahype. De organiserende krant L’Auto behaalde die zomer dankzij Binda recordverkoopcijfers.

Voluit gekoerst

De Italiaan voelde zich niet erg thuis in de Franse ronde. In de Giro was hij gewend dat in de meeste etappes pas tijdens de finale voluit gekoerst werd.

In de Tour werd echter vaak de hele dag voluit gekoerst. Dat beviel Binda allerminst. Onderweg won hij wel twee etappes, maar vervolgens stapte hij af. Hierna zou hij nooit meer in de Tour de France starten.

Dit was natuurlijk koren op de molen van de Binda-haters: nu Binda eindelijk echt een grote sportieve uitdaging had gevonden, weigerde hij om die uitdaging voluit aan te gaan. Was hij bang om te falen?

Alfredo Binda reageerde lachend en schouderophalend op zulke kritiek. Hij vond dat hij de Tour niet nodig had om aan de mensheid te bewijzen, dat hij de beste coureur op aarde was.

Niet onverslaanbaar

In 1930 won hij voor de tweede keer het wereldkampioenschap. In 1932 pakte hij die titel voor de derde keer. In 1931 won hij ondermeer Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije.

Tijdens de Giro’s van 1931 en 1932 bleek Binda overigens toch niet zo onverslaanbaar te zijn als men vroeger dacht en bleek het geluk toch niet altijd aan zijn zijde te staan.

In 1933 slaagde hij er echter alsnog in om voor de vijfde keer (en laatste keer) de Giro op zijn naam te schrijven. Alfredo Binda deed dat weer op kannibalistische wijze, door onderweg zes van de zeventien ritten te winnen.