Forever young

Bij het team 'Motorpoint-Marshalls Pasta' rijdt dit jaar één van de opvallendste coureurs van het internationale peloton: de inmiddels 48-jarige Malcolm Elliott.

© anp

Deze Brit was al een succesvolle renner toen heel veel hedendaagse profwielrenners nog geboren moesten worden.

In 1980 was hij al lid van de Britse achtervolgingsploeg op de Olympische Spelen. In 1982 won hij tijdens de Commonwealth Games zowel de individuele wegrit als de ploegentijdrit.

Zijn grootste prestaties behaalde Malcolm Elliott eind jaren ’80. Toen won hij ondermeer twee ritten en het puntenklassement in de Vuelta, en werd hij derde in de Amstel Gold Race.

Belabberd

In 1997 leek er een einde aan zijn carrière te komen. Elliott reed dat jaar voor een ploeg die grote financiële problemen had. De renners kregen geen loon meer uitbetaald. Sportief gezien ging het dat jaar ook belabberd met Elliott.

Na afloop van dit rampseizoen had de sprinter, die toen al 36 was, voorlopig genoeg van de wielersport. Hij besloot om zijn fiets aan de wilgen te hangen.

Na een paar jaar begon het toch weer te kriebelen en pakte Elliott de fiets weer van de wilgen. In eerste instantie was hij van plan om veteranenwedstrijden te gaan rijden.

Comeback

Tijdens zijn trainingstochten ging het echter zo goed, dat hij in 2003 besloot om zijn comeback te maken in het elite-peloton. Dat werd een groot succes: hij won op 42-jarige leeftijd de Havant International GP. In het Britse regelmatigheidsklassement, The Premier Calendar, werd hij dat jaar tweede. In 2004 won hij dit klassement zelfs.

In de jaren ’80 en ’90 had Malcolm Elliott veel moeite met de grote druk die op de schouders van elke potentiële topsprinter ligt. Doordat hij zich te zeer bewust was van de hoge verwachtingen die sponsors, ploegleiders, ploeggenoten en fans van hem hadden, kreeg Elliott regelmatig zoveel last van stress, dat hij juist op belangrijke momenten blokkeerde.

Sinds hij in 2003 als ‘krasse knar’ zijn comeback maakte, koerst hij echter met een totaal andere mentaliteit dan vroeger. Wielrennen is voor hem niet meer zijn beroep, presteren is niet meer een heilige missie; hij ziet het tegenwoordig puur als een hobby.

Hierdoor beleeft hij nu veel meer lol aan zijn sport dan ooit tevoren, met als gevolg dat hij zelfs nog meer kilometers schijnt te trainen dan in zijn topjaren. Deze Britse fietsverslaafde kan tegenwoordig het levensmotto van Fausto Coppi volledig onderschrijven: ‘Het is een lust om te leven, omdat het een lust is om te fietsen!’

Veteraan der Veteranen

Op 48-jarige leeftijd kan Elliott nog steeds opvallend hard fietsen. Niet alleen in vergelijking met de modale Britse elite-renner, maar ook in vergelijking met de gemiddelde Europese prof, zo bleek vorig najaar meermaals.

In de Tour of Britain, die door het Noorse supertalent Edvald Boasson Hagen werd gewonnen, fietste ‘De Veteraan Der Veteranen’ zeer verdienstelijk mee. In drie etappes eindigde Elliott in de top 10. In het eindklassement werd hij 16e.

Tijdens de Tour of Ireland van 2009, waar onder meer ook Lance Armstrong aan mee deed, reed Elliott als knecht voor zijn kopman Russell Downing. Zijn kopman won deze koers en Malcolm Elliott werd 21e in het eindklassement.