De eeuwige tweede

De 17-jarige David van der Poel lijkt niet van plan om de traditie van zijn familie in ere te houden. De afgelopen weken verslond hij de concurrentie ondermeer tijdens twee wereldbekerwedstrijden en het NK veldrijden voor junioren. Het lijkt alsof hij een geboren winnaar is.

© ANP

Zowel zijn vader, Adrie van der Poel, als zijn opa, Raymond Poulidor, hadden tijdens hun rijke wielercarrières nochtans de gewoonte om in grote wedstrijden opvallend vaak op de tweede plek te stranden. Allebei droegen ze daarom als bijnaam 'De Eeuwige Tweede'.

Aanleg

In 1981, tijdens zijn eerste voorjaar als prof, bewees Adrie van der Poel meteen dat hij indrukwekkend veel aanleg had voor het behalen van tweede plekken: hij werd tweede in het eindklassement van Parijs-Nice en tweede in de Waalse Pijl.

In de daaropvolgende jaren zette hij die lijn voort, met ondermeer een tweede plek op het WK wegwielrennen van 1983 en een tweede plek op het WK veldrijden van 1985.

In 1988 werd de verzameling zilveren medailles van Adrie van der Poel danig uitgebreid: hij werd achtereenvolgens tweede op het NK veldrijden, het WK veldrijden en het NK wegwielrennen.

Poulidor

In totaal zou Adrie van der Poel vijfmaal zilver winnen op het WK veldrijden. In 1996 zorgde hij er echter voor, dat de benaming ‘De Eeuwige Tweede’ niet meer op hem van toepassing was: in Montreuil werd hij eindelijk wereldkampioen veldrijden.

Sinds 1987 heeft Adrie van der Poel een relatie met de dochter van Raymond Poulidor: Corinne. Haar vader dankte de titel ‘De Eeuwige Tweede’ ondermeer aan het feit dat hij driemaal tweede werd in de Tour de France.

Vechtlust

Raymond Poulidor won de Tour nooit en droeg zelfs niet één dag de gele trui, maar door de vechtlust die hij als sympathieke underdog telkens weer toonde, won hij wel de harten van het Franse wielerpubliek.

Begin jaren ’60 was de grootste rivaal van Poulidor zijn landgenoot Jacques Anquetil. Hoewel Anquetil vijfmaal de Tour won, werd Poulidor met zijn ‘volkse’ uitstraling toch populairder dan zijn concurrent met zijn ‘aristocratische’ uistraling. Een gevolg daarvan was dat ‘De Eeuwige Tweede’ bij criteriums zelfs meer startgeld ontving dan de vijfvoudige Tourwinnaar.

Aversie en minachting

Tussen de supportersgroepen van Poulidor en Anquetil heerste veel aversie en minachting. Bij veel toeschouwers bestond indertijd ook het beeld dat de beide renners elkaars bloed wel konden drinken.

In werkelijkheid hadden Raymond Poulidor en Jacques Anquetil op het persoonlijke vlak helemaal geen problemen met elkaar. Onderling maakten de twee renners vaak grappen over de vermeende felle vijandigheid die er tussen hen zou heersen.

Laatste ontmoeting

Er bestaat een beroemd verhaal over de laatste ontmoeting tussen deze Franse wielergrootheden. Die zou eind 1987 hebben plaatsgevonden, toen Poulidor op ziekenbezoek ging bij zijn vroegere sportieve tegenstander.

Jacques Anquetil leed aan maagkanker en wist dat er geen hoop meer was. Anquetil zou toen met veel gevoel voor galgenhumor hebben opgemerkt, dat het blijkbaar het levenslot van Poulidor was om elke grote wedstrijd van Anquetil te verliezen: zelfs in de wedstrijd des levens, waarvan de dood de finish is, zou Anquetil sneller de finish bereiken dan Poulidor.