De crosser en de cocaïne

Hij had eigenlijk te veel talent. Bij Tom Vannoppen leek alles vanzelf te gaan. Spelenderwijs werd hij profveldrijder. In zijn tweede profseizoen won hij al zilver op het Wereldkampioenschap in Zolder.

© ANP

Vlaanderen leek aan zijn voeten te liggen. Dagelijks werd hij door fans aangeklampt die met hem op de foto wilden of een handtekening vroegen.

Lachend vervulde hij die wensen. Wanneer hij een Vlaams café binnenliep, dan kreeg hij van z’n enthousiaste supporters meteen pinten aangeboden. Lachend proostte hij met hen.

Tom Vannoppen leek zijn vak nooit erg serieus te nemen. Veldrijden leek voor hem slechts een hobby. In de loop der jaren richtte hij zich daarentegen steeds intensiever op een andere hobby, die hij minstens zo leuk vond: uitgaan.

In de dancings liep half Vlaanderen in de polonaise dronken achter ‘die Bekende Vlaming’ aan. Uit volle borst zongen ze: ‘Vannoppen is okay, olé olé! Vannoppen is okay, olé olé!’

Hoe vaker hij uitging, hoe minder zin hij had om de volgende ochtend in regen en kou door de modder te ploeteren.

Vrienden

Een ultiem toptalent als Vannoppen kon met weinig training nog behoorlijke prestaties leveren, maar zonder training kon zelfs hij niets presteren. In 2006 zakten zijn resultaten naar een opzienbarend laag niveau.

Zoals Herman Brood en Henny Vrienten al zongen: ‘Als je wint heb je vrienden, rijen dik echte vrienden’. Je bent ‘nooit meer eenzaam’, zolang je althans blijft winnen…

Tom Vannoppen, het zondagskind dat altijd gewend was om toegejuicht te worden, werd in 2006 uitgefloten, uitgescholden en bespot. Wanneer hij het sportkatern van de krant opensloeg, kon hij bijna elke dag lezen hoe hij werd afgekraakt.

Supporters die vlak daarvoor nog ’s nachts om drie uur met hem in de polonaise liepen, stonden tijdens wedstrijden smalend te zingen: ‘Vannoppen kan niet mee, olé olé! Vannoppen kan niet mee, olé olé!’

Hij acteerde dat het hem allemaal weinig deed: ‘Ach joh, alles zat de laatste tijd even tegen. Ik piek naar wedstrijden die later in het seizoen zijn. Binnenkort ga ik weer voluit in training en dan ben ik zo weer in topvorm!’

Depressie

Zijn zelfverzekerde houding bleek een masker. In november 2006 meldde de Gazet van Antwerpen: 'Veldrijder Tom Vannoppen werd vrijdag met een zware depressie in een gespecialiseerd ziekenhuis opgenomen.’

Na deze psychische inzinking deed hij nog een paar halfslachtige pogingen om terug te keren in het veldritcircuit. Vannoppen hielp die comebacks echter zelf om zeep. In december 2007 werd hij betrapt op cocaïne.

Vlak daarna werd hij door de politie betrapt toen hij in dronken toestand veel te hard reed met z’n auto. De sponsor die hem wilde helpen bij zijn comeback, gaf na deze incidenten hoofdschuddend de hoop op.

Toen Tom Vannoppen voor het eerst in zijn leven echt moest vechten, karakter moest tonen, leek het zondagskind dat totaal niet te kunnen. In juni 2008 vertelde hij, dat hij een punt achter zijn carrière had gezet.

Zijn leven als ex-sporter beviel hem in eerste instantie best goed. Eindelijk kon hij, zonder zware kritiek aan te hoeven horen, met volle teugen genieten van alles wat voor topsporters verboden was. Op den duur merkte hij echter dat het de verkeerde kant op ging.

Toen hij op de weegschaal ging staan, schrok hij van de cijfers die op het beeldscherm verschenen. Tom Vannoppen begon daarom weer regelmatig te fietsen. En ja, hij besefte toen weer hoe leuk zijn sport eigenlijk is.

Overwinning

In september besloot Vannoppen dat hij deze winter een aantal kleine veldritten wil rijden. Puur voor de lol. Afgelopen zondag pakte hij in een b-veldrit voor het eerst weer een overwinning.

Hardop droomt hij er al van om volgend jaar een goed wegseizoen te rijden, om zo conditie op te bouwen, om daarna misschien weer als topcrosser de grote wedstrijden te gaan rijden.

Volgende week wordt het voormalige zondagskind al 31. Gaat het hem lukken om met een lichaam dat al een aantal jaren zeer slecht is onderhouden, toch weer topprestaties te leveren?

Die opdracht is heel zwaar, zelfs voor iemand met zoveel talent. Wanneer hij daarin slaagt, dan bewijst Vannoppen dat hij toch echt iets kan, wat bijna niemand van hem had verwacht: op karakter keihard terugvechten.