Afscheid van een tijdperk

Toen Bruno Risi als jochie voor het eerst een zesdaagse bezocht en zag hoe het publiek de wielrenners toejuichte, wist hij meteen: “Ik wil later ook zesdaagserenner worden."

Inmiddels realiseert hij die jongensdroom al twintig jaar lang op glorieuze wijze.

Avond na avond krijgt hij het publiek in de sportpaleizen op de banken, als succesvolste en spectaculairste renner van het zesdaagsencircuit.

Het fascinerendste aan Bruno Risi (links) is zijn expressieve lichaamstaal tijdens de wedstrijden. Zijn inspanningen en emoties zijn altijd overduidelijk aan hem af te lezen.

Gitaarsolo

Hoe meer hij afziet, hoe verkrampter zijn grimas wordt, hoe feller zijn ogen worden en hoe heftiger zijn lichaam schudt.

Wie Bruno Risi aanschouwt wanneer deze Zwitser voluit ten aanval trekt, aanschouwt een levend kunstwerk. Wild als een schilderij van Jackson Pollock. Vurig als een gitaarsolo van Jimi Hendrix.

Intens als een gedicht dat wordt voorgedragen door Johnny van Doorn. En wanneer Risi winnend over de finish komt, dan straalt hij van oor tot oor als een ‘magistrale stralende zon’.

Gehypnotiseerd

Het is zeer moeilijk om nìet voor Bruno Risi te supporteren. Dat merkte ik duidelijk, toen ik voor het eerst bij een zesdaagse was om mijn journalistieke plicht als onafhankelijke observator uit te oefenen.

Tijdens de finale, in het heetst van de strijd, was het alsof ik gehypnotiseerd werd door de wedstrijd. Tot mijn schrik hoorde ik boven al het andere publiek uit ineens een schreeuwende stem die mij erg bekend voorkwam: “Go Bruno, go! Go Bruno, go!” Het was mijn eigen stem.

In zijn jonge jaren was Risi tijdens wedstrijden bijna altijd geneigd om voluit zijn strijdershart te volgen. Het liefst reed hij de hele avond in de aanval, om vervolgens ook nog de slotsprint te winnen.

Betschart

Gelukkig reed hij meestal samen met zijn bedaarde jeugdvriend Kurt Betschart. Die deed veelvuldig zijn best om aan Bruno duidelijk te maken dat het bij een wedstrijd die zes dagen duurde, zelfs voor iemand met zo’n gigantisch krachtenreservoir als Risi, geen overbodige luxe was om z’n energie toch enigszins tactisch in te zetten.

Risi & Betschart bleken een gouden koppel. Deze Zwitsers wonnen samen 37 zesdaagsen. Dat is het hoogste aantal zeges ooit dat een vast koppel boekte. In hun vaderland zijn ze levende legendes. In Erstfeld is een plein naar hen vernoemd: ‘Risi-Betschart-Platz’.

Naast al zijn zeges in zesdaagsen, grossierde Bruno Risi ook in wereldtitels, Europese titels en Olympische medailles.

Nadat Betschart in 2006 stopte met wielrennen, ging Risi onvermoeibaar door met winnen. De laatste jaren heeft Risi iets van zijn pure explosiviteit ingeleverd, maar dat kan hij makkelijk compenseren doordat hij tactisch veel heeft bijgeleerd.

Afscheid

Bruno Risi is inmiddels 41 jaar. “Hij is echter nog steeds de sterkste van ons allemaal”, bekende Iljo Keisse afgelopen weekend tijdens de zesdaagse van Gent.

Toch zal Risi aan het einde van deze winter zijn wielercarrière beëindigen. Juist omdat hij het moment voor wil zijn, dat hij niet meer tot de allersterksten behoort.

Over een paar maanden neemt de baanwielerwereld dus afscheid van een tijdperk. Afscheid van de glansrijke heerschappij van Keizer Bruno I.