In de schaduw van de mythe

Tijdens zijn carrière werd hij door miljoenen fans aanbeden als een halfgod. In krantenverslagen uit die tijd is te lezen, dat zijn vrouwelijke supporters het asfalt kusten waarover hij had gefietst.

© ANP

Ook na zijn dood bleef er een massale verering voor Fausto Coppi bestaan.

Er zijn bibliotheken vol dweperige boeken over hem geschreven. Er zijn standbeelden en herdenkingsplaquettes geplaatst op plekken waar hij imponerende prestaties leverde.

Volgend jaar is het vijftig jaar geleden dat Coppi overleed. In Italië is men daarom al druk bezig om manifestaties te organiseren, om hun Campionissimo groots te herdenken.

Ook de Giro-organisatie heeft aangekondigd dat ze Coppi in 2010 op verschillende manieren zullen eren. Zo zal de vijfde rit van de Giro finishen in Novi Ligure, de plaats waar hij vroeger vlakbij woonde.

Schaduw

Fausto Coppi is zo’n monumentaal fenomeen, dat alle generaties Italiaanse renners die na hem kwamen eigenlijk in zijn schaduw fietsten. Nog steeds is hij de maat der dingen: een Italiaanse journalist kan aan een wielrenner geen groter compliment geven, dan een prestatie van hem omschrijven als ‘Coppi-achtig’. Ook lijken Italiaanse fans en journalisten nog steeds druk op zoek te zijn naar ‘De Nieuwe Coppi’.

Zo noemde men Damiano Cunego tijdens zijn succesjaar 2004 veelvuldig Il Piccolo Airone (de kleine reiger), wat een overduidelijke verwijzing was naar Coppi’s bijnaam: L’Airone (de reiger).

Cunego schrok hier nogal van en vroeg aan zijn fans en de pers om voortaan een andere bijnaam te gebruiken. Hij wist immers dat renners van vroegere generaties vaak hadden geleden onder de extreem hoge verwachtingen die de eretitel ‘De Nieuwe Coppi’ meebracht.

Coppino

Zoals Franco Chioccioli. Begin jaren ’80, nog voordat hij bij de profs iets had gepresteerd, werd hij al 'Coppino' genoemd, oftewel 'kleine Coppi'. In eerste instantie was die bijnaam eigenlijk een ironische toespeling op de uiterlijke gelijkenissen die hij vertoonde met de Campionissimo. Chioccioli had ook zo’n opvallende neus, zo’n spichtig gezicht, zo’n tengere bouw en zulke lange armen.

Toen hij in 1983 het jongerenklassement in de Giro won, raakten veel fans en journalisten er echter in één klap van overtuigd, dat zijn bijnaam ook op zijn wielertalent moest slaan. De bijnaam ‘Coppino’ leverde hem vanaf dat moment niet alleen een grote populariteit op, maar ook een immense druk.

Chioccioli groeide uit tot een goede subtopper. Maar zelfs wanneer hij vijfde werd in de eindstand van de Giro en onderweg een etappe had gewonnen, mocht hij in de pers vernemen dat dit resultaat toch weer tegenvallend was voor ‘de Nieuwe Coppi’. Hoe kon het toch dat deze ‘Nieuwe Coppi’ dit jaar alweer niet de Giro won?

Wanhoop

Later getuigde Chioccioli dat de druk die zijn bijnaam ‘Coppino’ hem opleverde, hem meermaals zo tot wanhoop dreef, dat hij er over dacht om te stoppen met wielrennen.

Pas toen werkelijk niemand het meer verwachtte, in het jaar dat hij al 32 zou worden, kwam hij tot volle bloei. Franco Chioccioli won de Giro van 1991 op imponerende wijze. Hij zegevierde in een tijdrit en soleerde naar de overwinning in twee bergetappes.

In interviews klonk hij erg opgelucht. Na al die jaren had hij eindelijk prestaties geleverd die pasten bij de koosnaam ‘Coppino’.